ای هجر تو وصل جاودانی

 



اندوه تو عیش و شادمانی

 



در عشق تو نیم ذره حسرت

 



خوشتر ز وصال جاودانی

 



بی یاد حضور تو زمانی

 



کفرست حدیث زندگانی

 



صد جان و هزار دل نثارت

 



آن لحظه که از درم برانی

 



کار دو جهان من برآید

 



گر یک نفسم به خویش خوانی

 



با خواندن و راندم چه کار است؟

 



خواه این کن خواه آن، تو دانی

 



گر قهر کنی سزای آنم

 



ور لطف کنی سزای آنی

 



صد دل باید به هر زمانم

 



تا تو ببری به دلستانی

 



گر بر فکنی نقاب از روی

 



جبریل شود به جان فشانی

 



کس نتواند جمال تو دید

 



زیرا که ز دیده بس نهانی

 



نه نه، که به جز تو کس نبیند

 



چون جمله تویی بدین عیانی

 



در عشق تو گر بمرد عطار

 



شد زنده دایم از معانی

 



عطار