آنکــــه رخسـار ترا اين هـمـه زيـبـا می کرد
کاش از روز ازل فــــکــــــر دل مـــــا می کرد
آنکــــه می داد تـرا حسن و نـمی داد وفــــا
کاشکی فـکــر من عاشقِ شـيــدا می کرد
يـــا نمی داد تـرا ايــن هــمــه بـيـــدادگـــری
يا مـرا در غـــم عشق تـو شکـيـبـا می کرد
کاشکی گـم شــده بـود اين دلِ ديوانه مــن
پيش از آن روز کـه گيسوی تو پيدا می کرد
ای کـــه در سوختنم با دلِ مــن ساخته ای
کاش يک شب دلـت انديشه فــردا می کرد
کــاش می بـــود بـــه فـــکــــر دلِ ديـوانه ما
آنــکــه خلق پــــری از آدم و حــــوا می کرد
کاش درخواب شبی روی تو می ديد عمـاد
بوســـه ای از لــب لـــعـــل تو تمنا می کرد
عماد خراسانی