عارف

تا کی به تمنای وصال تو یگانه




اشکم شود از هرسو مژه چون سیل روانه




ای تیرغمت را دل عشاق نشانه




خواهد به سرآیدشب هجران تو یا نه




جمعی به تو مشغول و تو فارغ ز میانه




هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو




هر جا که شدم پرتو کاشانه تویی تو




در کعبه و در دیر چو جانانه تویی تو




منظور من از کعبه و بتخانه تویی تو





مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه




ای تیره غمت را دل عشاق نشانه




بلبل به چمن زار گل رخسار نشان دید




پروانه در آتش شد و اسرار نهان دید




عارف صفت حمد تو از پیر و جوان دید




یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید




دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه




ای تیره غمت را دل عشاق نشانه




جمعی به تو مشغول و تو فارغ ز میانه




عاقل به قوانین خرد راه تو جوید




دیوانه برون از همه آئین تو پوید




تا غنچهء نشکفتهء این باغ که بوید




هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید




بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه




رفتم به در صومعه زاهد و عابد




دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد




در بتکده رهبانم و در صومعه زاهد




گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد




یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه




ای تیره غمت را دل عشاق نشانه




بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید




پروانه در آتش شد و اسرار نهان دید




عارف صفت حمد تو از پیر و جوان دید




یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید




دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه




ای تیرغمت را دل عشاق نشانه




جمعی به تو مشغول و تو فارغ ز میانه

شعری از رهی

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم ولی به سایه ی گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق

همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

چون خاک در هوای تو از پا فتاده ام

چون اشک در قفای تو با سر دویده ام

 من جلوه ی شباب ندیدم به عمر خویش

از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت می نابی نخورده ام

وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام

 موی سپید را فلکم رایگان نداد

 این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سروپای بسته به آزادگی مناز

آزاده من که از همه عالم بریده ام

گر می گریزم از نظر مردمان رهی

عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام

رهی معیری

شعری از فروغ

اندوه تنهایی

... چون نهالی سست میلرزد

روحم از سرمای تنهایی

میخزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهایی

دیگرم گرمی نمی بخشی

عشق ای خورشید یخ بسته

 
سینه ام صحرای نومیدیست

خسته ام ‚ از عشق هم خست

ه ...

فروغ

شعری از حزین لاهیجی

اي واي بر اسيــري کز ياد رفته باشــد

در دام مـانده باشـد صيـاد رفتـه باشـد

آه از دمــي که تــنها با داغ او چو لاله

درخون نشسته باشم چون بادرفته باشد

آواز تـيشــه امشــب از بيستـون نــيامـد

شايد به خواب شيرين فرهاد رفته باشد

خونش به تيـغ حســرت يارب حلال بادا

صيدي که از کمندت آزاد رفتـه باشــد

از آه درد نــاکـي سـازم خـبـر دلـت را

 وقتي که کوه صبرم بر بـاد رفته باشـد

رحــم از بر اسيري کـز گرد دام زلفـت

 با صد امـيدواري نـاشـاد رفتــه باشـــد

شـادم که ازرقـيبـان دامن کشـان گذشتـي

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشـد

پرشورازحزين است امروزکوه وصحرا

مجنون گذشتـه باشـد فرهـاد رفتـه باشـد

حزين لاهيجي

شعری از مولوی

آمده ام که سر نهم عشق ترا بسر برم

ور تو بگوئیم که نی, نی شکنم شکر برم

آمده ام چو عقل و جان از همه دیدها نهان

تاسوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم

آمده ام که زر برم , زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم بدلشکن

گر زسرم کله برد من ز میان کمر برم

اوست نشسته در نظر من بکجا نظر کنم

اوست گرفته شهر دل من بکجا سفر برم

آنکه ز زخم تیر او کوه شکاف میکند

پیش گشاد تیر او وای اگر سپر برم

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود

تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

آنکه ز تاب روی او نور صفا بدل کشد

وانکه ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته ام

وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

گفت بخور, نمی خوری پیش کس دگر برم

شعری از شاملو

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه

میون جنگلا تاقم میکنه


تو بزرگی مث شب

اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی

مث شب


خود مهتابی تو اصلا ، خود مهتابی تو .

تازه وقتی بره مهتاب

و هنوز


شب تنها

باید

راه دوری رو بره تا دم دروازه ی روز ـــ


مث شب گود و بزرگی

مث شب


تازه روزم که بیاد

تو تمیزی

مث شبنم

مث صبح

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مث اون ململ مه نازکی

اون ململ مه

که رو عطر علفا ، مثل بلاتکلیفی

هاج و واج مونده مردد

میون موندن و رفتن

میون مرگ و حیات .


مث برفایی تو

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث اون قله ی مغرور و بلندی

که به ابرای سیاهی و به بالای بدی می خندی ...


من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه

میون جنگلا تاقم میکنه




"شاملو

شعری از منزوی

دریای شور انگیز چشمانت چه زیباست

آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست

در من طلوع آبی آن چشم روشن

یادآور صبح خیال انگیز دریاست

بیهوده می کوشی که راز عاشقی را

از من بپوشانی که در چشم تو پیداست

ما هردوان خاموش خاموشیم اما

چشمان مارا در خموشی گفتگوهاست

گل کرده باغی از ستاره در نگاهت

آنک چراغانی که در چشم تو برپاست

بگذار دستم راز دستت را بداند

بی هیچ تردیدی که دست عشق با ماست

دیروزمان را در خیالی پوچ کشتیم

امروز هم زین سان ولی آینده ماراست

زنده یاد حسین منزوی

شعری از سعدی

ای ساربـــان آهسته رو کارام جانـــــم مــــــی رود

وآن دل کـــه با خــود داشتم بــــا دلستانم مـــی رود

من مانـــده ام مهجــور از او بیچاره و رنجور از او

گـــویی که نیشـــی دور از او در استخوانم می رود

گفتم بــــه نیرنگ و فسون پنهـــان کنـــم ریش درون

پنهــان نمـــی مانــد کـــــه خـــون بر آستانم می رود

محمـــل بــدار ای ساربان تنـــدی مکن با کـــــــاروان

کـــز عشق آن سر روان گــــویی روانــــم مـی رود

او مـــی رود دامن کشان مــن زهـــر تنهائــی چشان

دیگـــر مپرس از من نشان کــــز دل نشانم مــی رود

بر گشت یــار سر کشم بگـــذشت عیش نــا خــــوشم

چــــون مجمـــر پر آتشم کــــز سر دخـــانم می رود

با آن همــــه بیـــداد او وین عهــــــد بی بنیــــــــاد او

در سینه دارم یــــاد او یـــــا بـــر زبانم مـــــی رود

باز آی و بــــر چشمم نشین ای دلستــــــان نــــازنین

کشوب و فـــریاد از زمین بـــــــر آسمــانم مــی رود

شب تا سحر می نغنوم و انـــدرز کس مــی نشنـــوم

وین ره نــــا قاصــد مــی روم کز کف عنانم می رود

گفتم بگیریم تا ابل چـــون خــــر فرو مانـــده به گــل

ویــن نیــز نتوانــم کــه دل با کـــاروانم مــــــی رود

صــبر از وصال یـــار من بــرگشتن از دلــــدار من

گـــر چــه نباشد کـــار من هم کــــار از آنم می رود

در رفتن جــــان از بـــدن گـــویند هــــر نوع سخـن

من خــــود به چشم خــــویشتن دیدم که جانم می رود

سعدی فغان از دست مـــا لایــق نبود ای بی وفـــــا

طاقت نمی آرم جفــــا کار از فغـــــانــم مـــی رود
سعدی