ساز عبادی


تـــا کی چــــو باد سر بـــــدوانی به وادیم

دلتنگ شامــگاه و به چشم ستـــــــاره بار 
   گویــی چــــــــراغ کوکبه بـــامـــــدادیم

چـــون لاله ام ز شعلـــه عشق تو یـــادگار
    داغ نــــــــدامتی است که بر دل نهادیم

چون طفــل اشک پرده دری شیوه تو بود 
    پنهـــــــان نمی کنم که ز چشم اوفتادیم

فرزند سر فراز خـــــدا را چه عیب داشت 
    ای مــــادر فلک که سیــــه بخت زادیم

در کوهســــــار عشق و وفا آبشـــــار غم
     خواند به اشک شـوقم و گلبانگ شادیم

مــــــــــرغ بهشت بودم و افتادمت به دام 
    اما تـــــو طفـل بودی و از دست دادیم

بی تـــــار طــــــره های تو مرهم گذار دل
     با زخمه صبــــا و سه تـــــــار عبـادیم

شب بود و عشق و وادی هجران شهریار   
  ماهی نتافت تا شـــود از مهــــر هـادیم