گوشه هایی از نامه ی استاد شهریار به فریدون مشیری :

شاعر بلندپایه و دوست نادیده ام آقای فریدون مشیری
در چند سال پیش که اولین اثر چاپی شما را در یکی از جراید خواندم ، شما را بالقوه شاعر یافتم .
من وقتی شعر خوبی را می خوانم به نظرم می آید که کلمات به شکل مرغان زیبا و تیزبالی پر باز کرده ، معانی و مفاهیم را در آغوش می گیرند . از تماشای این تابلو که هرچه پایه ی شعر بلندتر باشد روشن تر و وسیع تر است ؛... حالتی که گوینده در حین سرودن داشته در من هم که خواننده ی آن اثر هستم ، بیدار می شود .این کیفیت را در آثار شما کاملا درک می کنم . آنچه نزد شماست ، هنر واقعی و از هر تعریف و توصیفی بی نیاز است .

توفیق دوست عزیزم را برای همیشه آرزومندم
تبریز - بهمن ماه 1333 سید محمد حسین شهریار