باغ مرا چه حاجت سرو صنوبر است

 

  صحراو باغ زنده دلان کوی دلبر است 

 

 شکر خدا که از مدد بخت کار ساز

 

باز آمدی که دیده مشتاق بر در است

 

  دل را که مرده بود حیاتی ز نو رسید

 

پیغام آشنا،نفس روح پرور است

 

  ای غایب از نظر که شدی همنشین دل 

 

  روزی که بی تو می گذرد،روز محشر است 

 

  گر دیگران به عیش و طرب خرمند و شاد

 

من در میان جمع و دلم جای دیگر است 

 

  دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می سرود

 

از هر چه بگدری سخن دوست خوشتر است

 

  بر برگ گل ز خون شقایق نوشته اند

 

معشوق خوبروی چه محتاج زیور است 

 

  گر در سرت هوس وصال است حافظا

 

هیهات از این خیال محالت که در سر است 

 

   سعدی بدر نمی کند از سر هوای دوست 

 

  دولت در این سرا و گشایش در این در است