وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

غم پنهانی من گـــــــــــوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید

گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

شــــــرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی

سوختم/ سوختم این سوز نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کــــویی بودیم

ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم

عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم

بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم

کس در این سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستـــــــــند نبود

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت

سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتــــری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که خریدار شدش من بودم

باعث گــــــــرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

داد رســــوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شــــرح دلارایی او

شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سـر برگ من بی سر و سامان دارد

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر

که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر

چشم خود فــــرش کنم زیر کف پای دگر

بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینست و همین خواهد بو

د من بر این هستم و البته چنین خواهــــد بود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی‌ست

حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی‌ست

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکی‌ست

نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی‌ست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به

چند روزی پی دلــــــــــدار دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگــــــــر باشم به

مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم از تازه جــــوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست

می‌توان یافت که بر دل ز منش یاری هست

از من و بندگی من اگرش عـــــاری هست

بفــــروشد که به هر گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بـــنده‌ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است

راه صد بادیه‌ی درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشـــــیدیم بس است

اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سرکوی دل‌آرای دگر

با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

تو مپــــندار که مهر از دل محزون نرود

آتش عشق به جان افتــــــد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود

چه گمان غلط است این ، برود چون نرود

چـــند کس از تو و یاران تو آزرده شود

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

یار این طایفه خانه برانــــــــــــــداز مباش

از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

می‌شوی شهره به این فرقه هم‌آواز مباش

غافل از لعب حریفان دغـــــــــــــل‌باز مباش

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

این نه کاری‌ست مــــبادا که ببازی خود را

در کمین تو بسی عیب شماران هستند

سینه پر درد ز تو کیــــــــــنه گذاران هستند

داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند

غرض اینست که: در قصد تو یاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نــــــخوری

واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت

وز دلش آرزوی قامت دلجـــوی تو رفت

شد دل‌آزرده و آزرده دل از کـــوی تو رفت

با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش کند