سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت


آتشى بود درين خانه كه كاشانه بسوخت


تنم از واسطه ء دورى دلبر بگداخت


جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت


سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع


دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت


ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم


خرقه از سر به درآورد و به شكرانه بسوخت


آشنائى نه غريبست كه دلسوز منست


چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت


خرقه ء زهد مرا آب خرابات ببرد


خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت


ترك افسانه بگو حافظ و مى نوش دمى


كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت