سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

 
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت


تنم از واسطه’دوری دلبر بگداخت


جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت


سوز دل بین که زبس آتش اشکم دل شمع


دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت


آشنایی نه! غریب است که دلسوز من است


چون من از خو یش برفتم دل بیگانه بسوخت


خرقهءزهد مرا آب خرابات ببرد


خانهءعقل مرا آتش میخانه بسوخت


چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست


همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت


ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی


که نخفتم به شب و شمع به افسانه بسوخت