شعر زیبائی از مفتون امینی در سوگ زنده یاد صمد بهرنگی دريغ از او،كه رفيقي درست پيمان بود چگـــونه آخ
شعر زیبائی از مفتون امینی در سوگ زنده یاد صمد بهرنگی
دريغ از او،كه رفيقي درست پيمان بود چگـــونه آخرسر،ميل اوبه هجران بود؟
نهــــــان شد از نظـــــر و يافتند، بي رمقـــــش چوياسمن كه به آبي كبـــــودپنهـــــان بــود درآن دقيقه كه از خستگي دو قــطـره گريست هنوزچشـــــم اميدش بشاخ مرجــان بـــود بسان لاله كه خــــود را چـــراغ بادي كــــــــــرد دوهفته دروسط يك بهــــار،مهمــــــان بـــود هنـــوزدشت مغــــــان داشت خـــرمن گـل زرد كه عكس افعي شب دردل غــــــزالان بــود غــزال من سفــري شــد ، ولي نگفت كجــــــا بسا كه برســـرنـــــازازبرم گريـــــــــزان بـود اگـرچـــــه در شب او ، مـــاه تا سحــر ندميــــد فـروغ سبز اميــدش ،چــراغ ايــمـان بـــــود عزيز رفته ي ما ايكـه آتش دل تــــو اجــاق كلبه ي مادردل شب زمستـان بود بمــــــان هميشه درآغــوش پاك قصه خـــويش كه قصه هاي تو،غمنامه هاي انسـان بود چه شــعرهاكه توگفتي و هيچكس نشـنيـــــد سكوت باغچه هـايت ، دعاي نيسان بــود نثــــــــاربادصبـــــا ، مشتهاي اشگ آلــــــــــــود كـه ازنسيم تو، همبوي صبح قـربـان بـــود توآن وطن كه رسيدي بدان،همين دل مــاست ولي دراين وطـن آوخ،هميشه توفــان بـــود كسي كـه گوهرشب تـاب قصه هاي تــوگشت به آفتــاب قســــم ! شمـــع زير باران بـــود من آنچه باتونمـــــودم زروي صدق وصفـــــــــــا صفا و صــدق تو با من ، هزار چندان بـــــود به سالگردتوامشب شراب خــــــواهــم خـــورد از آن شـراب كه در شهر غم ، گروگان بـود!
در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد