وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

هذیان دل بخش 44از عذرا مجیبی

ozra-mojibi — Thu, 28 Aug 2008 13:45:53 GMT

چند روزه خیلی بهم ریخته ام علتشم نمیدونم شاید از تابسامانیای جامعه وپیرامونم باشه یک ماه بیشتره نتونستم چیزی بنویسم وقتی می خوام شروع کنم دها سوژه یک دفعه هجوم میارن ومنو از نوشتن باز میدارند ولی امروز خیلی دلم تنگه نمیدونم بطور بی سابقه ای گرچه جمعه ها خیلیا دچار این دلتنگی میشن ولی امروز حال واوضام نا گفتنیه با وجود این سعی می کنم چند صفحه رو سیاه کنم از روزی که خودمو شناختم درخانواده پدریم ومادریم شیر زنانی را دیده ام که فاقد همسر بوده واستین همت بالا زده کودکانشان را بزرگ می کننداون موقع من بچه نمیدونستم اینا چرا تنهان این بچه ها چرا فاقد پدرند همون جوری می پذیرفتیم که نمیتونه دردی باشه فراگیر والان یادم میاد تازه میفهمم چی هول انگیز وهراسناک بوده زندگی اونا وما اصلا خلاء وجودی یک انسانو در زندگیشون حس نمی کردیم سه تا عمه زیبا وبا فرهنگ وومظلوم داشتم دوتا مادر بزرگ ویک خاله که فاقد همسر بودند وما وقتی به پیششون می رفتیم ویا اونا پیش ما دوست داشتیم بیشتر باهاشون باشیم چون قصه های بسیاری بلد بودند واز گفتن اونا لذت میبردم الان یادم می افته با اشکی بی امان دارم می نویسم که بخشی ازون داستان ها واقعیتی تلخ بوده وسینه بسینه منتقل شده وهرکسی به فراخور حالش ازونا تعریف می کنه امروز من غرق شنیدن اهنگی بودم که دوست نازنینی برام فرستاده بودومن غرق دنیای مجازی دوبله شده بودم یک باره زنگ خونه بصدا در اومد من فوری ازون عالم اومدم بیرون ورفتم جواب زنگ درو بدم دیدم یکی از همسایگانه ایشون از من خواستن اجازه بدم بیان کولرم که پارچه اش پاره شده بود وخنک نمی کرد گویا از بیرون مشخص بوده من نمیدونسم کین گویا روبروی خونه ما سکونت دارند با نزاکتی خاص توام با خجالت گفتند خانم این کولر شما که خنک نمی کنه پارچه نداره وشما بیخودی برق واب مصرف می کنید خنکیشو میزنه بیرون اجازه میدین که من بیام اونو ببینم من درو باز کردم واومدن تو ومستقیم رفتن تو حیاط سراغ کولر اونم خیلی بالا قرار داره وخطرناکه باید روی دیوار ایستاد وتنظیمش کرد منم گفتم بله حق با شماست ولی این به معنی این نیست که کسی نبوده اینو عوض کنه من خونه مو عوض کردم وبلا تکلیفم اون جا واین جا کارهایی داره وکسی فرصت دنبال کردن کاراشو نمیکنه همه درگیرند کاری ندارم حول وحوش هیچ چیم نمیخوام بنویسم ایشون با پسر یکی از همسایگانمون رفتن روی دیوار واونو پوشوندن الان خونه خنک شده ومن کلی ازشون قدردانی کردم وگفتم نفس عملتون ارزشمنده واحساس مسولیتتون ایشون گفتن من این سه ماه تابستانو کلی حرص خوردم میومدم خونه درخونه رو باز کنم چشمم به این میفتاد خلاصه درست شد والان حسابی خونه خنک شده ولی من یک باره بخودم اومدم وگفتم خدایا برخلاف دیدگاه های منفی که ما به مردم ایران داریم هنوزم اون رگ مردانگی وانساندوستی وحس درد مردم از بین نرفته وخیلی امیدوار شدم که هنوزم اون خون ایرانی در رگهای انسان ها هستش واما از خلاء نوشتم نمیدونستم که خودمم درسن ۲۵ سالگی بسرنوشت مادر بزرگم وعمه هام وخاله ام دچار میشم وسال بعدشم مادرم درسن پنجاه سالگی به این خیل پیوست وبا منی که سه نفر شده دوباره بر گشته بودم اون موقع مادرمو میدیدم که وقتی نوه ها یا پسراشو میدید هی از خرابی وسایل وسوختن لامپ تعمیرات ساختمان ونا رسایی ها می گفت واون طفلکی ها در حد توانشون چیزیم بیشتر اونو رفع می کردند حال دیر یا زود ولی همیشه مادرم را میدیدم ملتمسانه دست کمک بسوی همه بچه هاش دراز می کنه منم می گفتم مادر جان ولشون کن اخه جهنم که خراب شده ولی الان تازه میفهمم مادرم چه خلاءی داشت وخودمم همینطور همه زنانی که همسراشونو از دست دادند وکودکانی که از اغوش گرم پدر محروم شدند یاد این شعر زیبای سعدی افتادم....................................مرا باشد از درد طفلان خبر......که در خردی از سر برفتم پدر.ووووووو..؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ در زندگی زخمهایی است که چون خوره روح انسان را در انزوا می خورد این دردها را نمیشود بکسی گفت زنده یاد صادق هدایت. ووو بوف کور

شعر بسیار زیبایی از حافظ

ozra-mojibi — Thu, 28 Aug 2008 09:46:30 GMT

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب

گفت در دنبال دل ره گم کند مسکين غريب

گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار

خانه پروردی چه تاب آرد غم چندين غريب

خفته بر سنجاب شاهی نازنينی را چه غم

گر ز خار و خاره سازد بستر و بالين غريب

ای که در زنجير زلفت جای چندين آشناست

خوش فتاد آن خال مشکين بر رخ رنگين غريب

م ینمايد عکس می در رنگ روی مه وشت

همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرين غريب

بس غريب افتاده است آن مور خط گرد رخت

گر چه نبود در نگارستان خط مشکين غريب

گفتم ای شام غريبان طره شبرنگ تو

در سحرگاهان حذر کن چون بنالد اين غريب

گفت حافظ آشنايان در مقام حيرتند

دور نبود گر نشيند خسته و مسکين غريب

شعر بسیار با شکوهی از سعدی شیرین سخن

ozra-mojibi — Fri, 22 Aug 2008 14:04:18 GMT

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح

تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم از اوست

نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل

آنچه در سر سویدای بنی آدم از اوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست

به ارادت ببرم زخم که درمان هم از اوست

زخم خونینم اگر به نشود، به باشد

خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم از اوست

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد؟

ساقیا باده بده شادی آن کاین غم از اوست

پادشاهی و گدایی بر ما یکسان است

چو بر این در همه را پشت عبادت خم از اوست

سعدیا گر بکند سیل فنا خانهٔ عمر

دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست

شعری زیبا از حسین منزوی

ozra-mojibi — Fri, 22 Aug 2008 08:22:48 GMT

امشب غم تو در دل دیوانه نگنجد

گنج است و چه گنجی که به ویرانه نگنجد

تنهایی ام امشب که پر است از غم غربت

آن قدر بزرگ است که در خانه نگنجد

بیرون زده ام تا بدرم پرده ی شب را

کاین نعره ی دیوانه به کاشانه نگنجد

خمخانه بیارید که آن باده که باشد

در خورد خماریم به پیمانه نگنجد

میخانه ی بی سقف و ستون کو که جز آنجا

جای دگر این گریه ی مستانه نگنجد

مجنون چه هنر کرد در آن قصه؟ مرا باش

با طرفه جنونی که به افسانه نگنجد

تا رو به فنایت زدم از حیرت خود پر

سیمرغم و سیمرغ تو در لانه نگنجد

در چشم منت باد تماشا که جز اینجا

دیدار تو در هیچ پریخانه نگنجد

دور از تو چنانم که غم غربتم امشب

حتی به غزل های غربیانه نگنجد

حسین منزوی

ساز خاموش از استاد مقصودی

ozra-mojibi — Thu, 21 Aug 2008 12:21:37 GMT

من ز خوبان جهان مِهر و وفا مي خواهم

دانم اين نيست، ندانم كه چرا مي خواهم

اين همانا مَثَل سنگ و سبو را ماند

او جفا دارد و من مهر و وفا مي خواهم

زشت و زيبا چه تفاوت كند از جانب دوست

جمله نيكوست وفا يا كه جفا مي خواهم

با رقيب آمده ، بر ديدن بيمار ، حبيب

نا طبيب است و مرا بين كه دوا مي خواهم

پنجه اي نيست كه با لطف مرا بنوازد

ساز خاموشم و بس شور و نوا مي خواهم

گفته بودي ك تو روزي ز غمم خواهي مُرد

جان فداي تو، من اين را ز خدا مي خواهم

گر بود دادگهي روز قيامت برپا

من در آن دادرسي تورا مي خواهم

شعری زیبا از استاد حسین منزوی

ozra-mojibi — Wed, 20 Aug 2008 22:08:54 GMT

ماندم به خماری که شراب تو بجوشد

پس مست شود در خم و از خود بخروشد

آنگه دو سه پیمانه از آن می که تو داری

با من به بهایی که تو دانی بفروشد

مستم نتوانست کند غیر تو بگذار

صد باده به جوش اید و صد بار بکوشد

وقتی که تو باشی خم و خمخانه تهی نیست

بایست دعا کرد که سرچشمه نخوشد

مستی نبود غایت تأثیر تو باید

دیوانه شود هر که شراب تو بنوشید

مستوری و مست تو به یک جامه نگنجد

عریان شود از خویش تو را هر که بپوشد

خاموش پر از نعره ی مستانه ی من ! کو

از جنس تو گوشی که سروش تو نیوشد ؟

تو ماده ی آماده دوشیدنی اما

کو شیردلی تا که شراب از تو بدوشد ؟

با صفحه سپید شعری زیبا از رسول مقصودی

ozra-mojibi — Mon, 18 Aug 2008 12:12:18 GMT

اي صفحۀ سپيد!

با من تو از تمام كسان مهربانتري

كه سينۀ زلال و سپيدت را

اينگونه بي دريغ گشائي به روي من

تين هيچگونه تشويشي

از بيم جاهلاني كهِ ت پاره مي كنند

بي هيچگونه بدانديشي

مانند موشها كه به ديوارند

اي صفحۀ سپيد!

اكنون كه گفتگوي دلم با تو مي رود

زنهار تا گمان نبري من نيز

مي خواهم اينكه خود را تنها به سايه ام

بشناسم. نه!

هيچم چنين مباد!

من خويش را

هرگز جدا ز خلق نمي دانم.

اي صفحۀ سپيد من! آنك كژدم!

من سينۀ سپيد ترا با نُك قلم

اينك سياه لانۀ كژدم هايي كردم

كه نيش هاي چندش آورشان سوي چشم من

با جنبشي عجيب كج و راست مي شوند

شعر بسیار زیبایی غم ..عشق.. از رسول مقصودی همسر فقیدم

ozra-mojibi — Sun, 10 Aug 2008 19:41:18 GMT

گرچه رامم نشدي هيچ دمي بهتر ازين

ليك خواهم كه شوي باز كمي بهتر ازين

با رقيب آمده اي بر سر بيمار غمت

رنجه فرما به عيادت قدمي بهتر ازين

باغبان را نسزد گريه به پاي گلچين

گر كرم مي كني اي گل ، ستمي بهتر ازين

اهتزازي بكن اي شعلة فانوس نشين

كه به پروانه نزيبد كرمي بهتر ازين

رقم حُسن تو زيبا زده نقاش ازل

اين هنرمند كجا زد زقمي بهتر ازين

قبلۀ طاعت ما جز خم ابروي تو نيست

راستي را به جهان نيست خمي بهتر ازين

سرفرازم كه كشم پرچم عشق تو بدوش

كس نيفراشت به عالم علمي بهتر ازين

تا غم عشق، ترا هست، عزيزش مي دار

گر ببايد خوري غم ، چه غمي بهتر ازين

هذیان دل عذرا مجیبی بخش 43

ozra-mojibi — Sun, 10 Aug 2008 09:47:18 GMT

حال وهواي مردم ايران ونيازمندي هاي عمومي ودويدن

ورقابت بي امان ونفس گير شبانه روزی...نه از نظر خوردن

واشاميدن كه خداي را شكر نيمي از چاقي مفرط رنج مي

برند ودر حال رژيم گرفتند ونيمي ديگر هم در راه جمكران

خوشند خوبند بد نيستد ابزار والات

خوشبختي را دارند واما طبقه بندي اين داشته ها.

مدرك.موبايل.ماشين.معشوقه.مسكن.مبلمان.مي. ماهواره.

مسافرت به خارج.مدل غربيا زيستن. موندن از اين جا ورانده

شدن از اون جا واما رده بندي نداشته ها. .حرمت.حريم.

هويت . حريت .اخلاق.عشق .عاطفه همدردي.ونجابت

وانسانيت وعشق وقرباني شدن خانواده در اثر اون داشته

ها واين نداشته ها بگفته حافظ شیرازی.

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد

.وان چه خود داشت زبیگانه تمنا می کرد..

حال وروز ماست در جاده ها وخارج از کشور وخیابونها دنبال

خوشبختی می گردیم وخودمونم نمیدونیم خواسته مون

چیه در صورتیکه در دو قدمی ماست خانواه جایی که کانون

مهره وبلوغ انسان ورشد وشکوفایی اندیشه ودور هم بودن

های بی هیچ گونه هزینه سفره ای گسترده شده که اذین

بندیش دل هایی است که می طتپند وچشم هایی که

منتظر یک نگاهند درین زمینه نوشتنی زیاد دارم ادامه خواهم

داد

هذیان دل عذرا مجیبی بخش 42 وسلطانیه

ozra-mojibi — Sun, 10 Aug 2008 08:57:45 GMT

بعد از مستقر شدنم در زنجان و خانه پدريم ديگه از ناحيه

بچه هام نگراني نداشتم هم مادرم بود هم برادرم

ايشون اموزگار بودند وفرهيخته وخيلي متعهد ومنو خيلي

دوست داشت البته دو جانبه بود خوشبختانه هنوزم اون

حرمت ها سر جاي خودش باقيه و ازمحبت عاطفي

وعشق به من وبچه ها هرگز كاسته نشده ودر تربيت

واموزش بچه هام نقش بسزايي دا شته هنوزم

وامدارشم ولي محل كارم سلطانيه بودهمه روزه

مسافتي حدود 50 كيلومتر مي رفتم وبر مي گشتم

وسيله اياب وذهاب خيلي كم بود ناچار بودم تو قهوه

خونه بنشينم وسيله اي از خدا بنده بياد وگاهيم ازون

نوميد ميشدم دو كيلومتر پياده مي رفتم تا بر جا ده اگر

ميني بوسي از ابهر ميومد بر مي گشتم واين اسبا ب

نگراني شديد مادرم مي شد مي ترسيد تو اين رفت

وامد ها اتفاقي برام بيفته گرچه من تنها نبودم 5 تا خانم

بوديم سپاهيان بهداشت وتنظيم خانواده روزا رو براي

ناهار تو درمانگاه اطاقي داشتيم ساعت 12 مي رفتيم

استراحت و3 برمي گشيتيم وساعت 5 در مانگاه تعطيل

مي شد خداي من چه ديسپليني داشت اون موقع دواير

دولتي وچه حرمتي داشتيم پيش مردم وارباب رجوع

يادش بخير گاهي وقت ها دعوت مي شديم منزل برخي

افراد سرشناس وچه احترام وحرمتي البته متقابل بود

كارمند وظيفه شناس بود وبا اتيكت واما يكي از روزهاي

به ياد ماندني باز ديدو حضور فرح پهلوي شهبانوي ايران

ديدارش از زنجان وبخصوص گنبد زيبا وفيروزه اي سلطانيه

بود كه كارشناسان ايتاليايي در حال مرمت وباز سازي

گنبد بودند وايشون براي باز ديد اومده بودند در راس

برنامه هاشون ديدار از درمانگاه گنبد بخشداري يك

دبيرستان بخصوص ديدار از اهالي محترم اون شهر در

راس برنامه شون بود باورتون نميشه در طول يك هفته

جاده خاكي اسفالت شد درمانگاه نقاشي وتعميرات

انجام شد براي پرسنل لباس ها ويونيفرم نو تهيه شد

وهمه جا را اراسته بودند براي استقبال از ان بانوي

بزرگ تاريخ معماري ايران كه در زمان حيات سياسيش

كارنامه بس درخشاني از خود بجاي گذاشته اين همه

شاعر نويسنده وديگر هنرمندان كه بي شمارند همه

شكوفا شده بودند وانكار ناپذيره ذوق هنري وميهن

پرستي ونوعدوستي اون زن بزرگ تاريخ سياسي ايران

بما گفتنمد اماده باشيم براي اسقبال متاسفانه برنامه

باز ديدشون از درمانگاه كنسل شده بود ورفته بودند

زنجان كه ما از ديدارش بي نصيب شديم وچقدر برامون

ثقيل بود ايشون از شهر ما ديدار مي كنند وما در درمانگا

ه منتظرشون هستيم در هر حال همين كه با اهالي

ديدار داشتند واز گنبد وشهر زنجان كه استقبلال بي

نظيري بعمل اورده بودند وايشون در يك اتومبيل روباز به

ديدار همشهريانم در زنجان رفته بودند وما تشنه لب در

سلطانيه اب در كوزه بود ومن تشنه لبان مي

گشتم..يارمن تو خونه بود ومن گرد جهان مي گشتم

ناگفته نمونه همون موقع شهردار سلطانيه يك زن بود

شايد باورتون نشه هرچه فكر مي كنم اسمشون دقيقا

يادم نمياد چه زن نازنيني بود هر روز از ساعت 5 دنبال

كارگران شهرداري به اماكن مي رفت واي خودمم برام

رويا شده چه بي پروا ومسولانه اين زن شهردار كه

همسرشون بومي بودند خودشون شمالي عاشقانه

وخالصانه كار مي كرد وشهرو دگرگون كرده بود ورييس

سازمان زنانم بانويي بود دكترا داشت زيباترين خاطراتم از

سلطانيه واهالي بزرگ ومحترمش ومردم داري ومهمان

نوازيشون با تمام كاستي هاي اون دوره وانسان ها

وكاركناني كه جز خدمت به مردم به چيز ديگيري نمي

انديشيدند ومردم شهري كه نه ريا در كارشون بود نه

دوگانگي فرهنگي وشخصيتي يادشان گرامي وشهرشا

ن اباد وگنبد زيباي فيروزه اي وخشتي زيباي دنيا در

سلطانيه هميشه ايستا وبر قرار باشه

با سپاس