وبلاگ شخصی عذرا مجیبی - شعری زیبا از مولانا

یادداشت های پراکنده


	شعری زیبا از مولانا من بیخود و تو بیخود ما را که برد خانه من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه جانا بخرابات آ تا لذت جان بینی جانرا چه خوشی باشد بی صحبت جانانه‏ هر گوشه یکی مستی دستی زبر دستی وان ساقی هر هستی با ساغر شاهانه‏ تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می زین وقف بهشیاران مسپار یکی دانه‏ ای لولی بربط زن تو مست تری یا من‏ ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه‏ از خانه برون رفتم مستیم بپیش آمد‏ در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه‏ چون کشتی بی لنگر کژ می شد و مژ می شد‏ وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان‏ نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه‏ نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل‏ نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه‏ گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه من بی دل و دستارم در خانل خمّارم‏ یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه‏ در حلقۀ لنگانی می باید لنگیدن این پند ننوشیدی از خواجۀ علیانه سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی برخاست فغان آخر از استتن حنانه‏ شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی اکنون که درافکندی صد فتنۀ فتانه‏ مولانا \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه هفدهم تیر 1387 \|