تا دل هرزه‏گرد من رفت به چين زلف  او_

 زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند‏

چون ز نسيم مي‏شود زلف بنفشه پر شكن

  وه كه دلم چه ياد از آن عهدشكن نمي‏كند

دل به اميد روي او همدم جان نمي‏شود

 جان به هواي كوي او خدمت تن نمي‏كند

پيش كمان ابرويش لابه همي كنم ولي

 گوش كشيده است از آن گوش به من نمي‏كند

دي گله‏اي ز طره‏اش كردم و از سر فسوس

 گفت كه اين سياه كج گوش به من نمي‏كند

ساقي سيم ساق من گر همه درد مي‏دهد

 كيست كه تن چو جام مي جمله دهن نمي‏كند

با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب

 كز گذر تو خاك را مشك ختن نمي‏كند

كشته‏ء غمزه‏ء تو شد حافظ ناشنيده پند

 تيغ سزاست هر كه را درد سخن نمي‏كند

سرو چمان من چرا ميل چمن نمي‏كند

 همدم گل نمي‏شود ياد سمن نمي‏كند

 تا دل هرزه‏گرد من رفت به چين زلف

 او زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند‏

چون ز نسيم مي‏شود زلف بنفشه پر شكن

  وه كه دلم چه ياد از آن عهدشكن نمي‏كند

 دل به اميد روي او همدم جان نمي‏شود

 جان به هواي كوي او خدمت تن نمي‏كند

 پيش كمان ابرويش لابه همي كنم ولي _