کلام : رودکی سمرقندی
شاد زی با سیاه چشمان شاد
که جهان نیست جز فسانه و باد
ز آمده شادمان نباید بود
وز گذشته نباید کرد یاد
من و آن جعد موی غالیه بوی
من و آن ماهروی حورنژاد
نیکبخت آن کسی که داد و بخورد
شوربخت آنکه او نخورد و نداد
باد و ابر است این جهان فسوس
باده پیش آر هر چه بادا باد
|
+| نوشته شده توسط
عذرا مجیبی در شنبه هشتم فروردین 1388
|
