وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

یادداشت های پراکنده


	ساقیا! بده جامی، زان شراب روحانی ...شیخ بهائی ساقیا! بده جامی، زان شراب روحانی تا دمی برآسایم زین حجاب جسمانی بهر امتحان ای دوست، گر طلب کنی جان را آنچنان برافشانم، کز طلب خجل مانی بی‌وفا نگار من، می‌کند به کار من خنده‌های زیر لب، عشوه‌های پنهانی دین و دل به یک دیدن، باختیم و خرسندیم در قمار عشق ای دل، کی بود پشیمانی؟ ما ز دوست غیر از دوست، مقصدی نمی‌خواهیم حور و جنت ای زاهد! بر تو باد ارزانی رسم و عادت رندیست، از رسوم بگذشتن آستین این ژنده، می‌کند گریبانی زاهدی به میخانه، سرخ روز می‌دیدم گفتمش:مبارک باد بر تو این مسلمانی زلف و کاکل او را چون به یاد می‌آرم می‌نهم پریشانی بر سر پریشانی خانه‌ی دل ما را از کرم، عمارت کن! پیش از آنکه این خانه رو نهد به ویرانی ما سیه گلیمان را جز بلا نمی‌شاید بر دل بهائی نه هر بلا که بتوانی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388 \|


	تا کی به تمنــــای وصـــــال تو یگـــــانه؟ ..شیخ بهایی تا کی به تمنــــای وصـــــال تو یگـــــانه؟ اشکم شود از هر مژه چون ســـــیل روانه خواهد بســــــــر آمد غم هجران تو یا نه؟ ای تیر غمت را دل عشــــــاق نشـــــــــانه جمعی به تو مشــــغول و تو غایب زمیانه رفتـــم به در صومعــــــۀ عــــابد و زاهد دیدم همه را پیش رخت راکع و ســــــاجد در میکده رهبــــــــانم و در صومعه عابد گه معتکـــف دیرم و گه ساکن مسجـــــــد یعـــنی که تو را می طلبـــم خانه به خانه روزی که برفتــــند حــــریفان پی هر کار زاهد سوی مسجـــد شد و من جانب خمار من یـــار طلب کردم و او جلـوه گه یـــــار حــاجی به ره کعــــبه و من طــــالب دیدار او خانه همی جوید و من صــــــاحب خانه هر در که زنم صـــــاحب آن خانه تویی تو هر جا که روم پرتو کاشــــــــــانه تویی تو در میـــــــــــکده و دیر جانانه تویی تو مقصود من از کعبـــــــه و بتخانه تویی تو مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهــــــانه بلبل به چمن زان گل رخســـار نشان دید پروانه در آتش شد و اســــرار عیـان دید عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکــــــس رخ یار توان دید دیوانه منم، من که روم خـــانه به خــــانه عـــــاقل به قــــوانیــــــن خرد راه تو پوید دیوانه برون از همه آئــــــــــــین تو جوید تا غنچهء بشـــــــــــکفتهء این باغ که بوید؟ هر کس به زبــــــــــانی صفت حمد تو گوید بلبل به غزلـــــــــــخوانی و قمری به ترانه بیچاره بهایی که دلـــــــــــش زار غم توست هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست امید وی از عاطـــــــــــفت دم به دم توست تقصـیر خیالی به امید کرم توست یعنی که: گنه را به از این نیست بهــــــــــانه \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در سه شنبه سیزدهم اسفند 1387 \|


	شعر زیبایی از شیخ بهایی تاکی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود،از هر مژه چون سیل روانه خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه ؟ ای تیر غمت را دل عشاق نشانه جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه □ رفتم به در صومعه‌ی عابد و زاهد دیدم همه را پیش رخت، راکع و ساجد در میکده، رهبانم و در صومعه، عابد گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه □ روزی که برفتند حریفان پی هر کار زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار او خانه همی جوید و من صاحب خانه □ هر در که زنم،صاحب آن خانه تویی تو هر جا که روم،پرتو کاشانه تویی تو در میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه □ بلبل به چمن، زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید دیوانه منم، من که روم خانه به خانه □ عاقل، به قوانین خرد، راه تو پوید دیوانه، برون از همه، آیین تو جوید تا غنچه‌ی بشکفته‌ی این باغ که بوید هر کس به زبانی، صفت حمد تو گوید بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه □ بیچاره بهائی که دلش زار غم توست هر چند که عاصی است، زخیل خدم توست امید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر خیالی به امید کرم توست یعنی که گنه را به از این نیست بهانه \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه بیست و نهم تیر 1387 \|