وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

X

وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

یادداشت های پراکنده


	شعری از ملک الشعرای بهار مرغ سحر ناله سر کن داغ مرا تازه تر کن ز آه شرر بار، اين قفس را برشکن و زير و زبر کن بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ نغمه آزادي نوع بشر سرا وز نفسي عرصه اين خاک توده را پر شرر کن، پر شرر کن ظلم ظالم، جور صياد آشيانم داده بر باد اي خدا، اي فلک، اي طبيعت شام تاريک ما را سحر کن اي خدا، اي فلک، اي طبيعت شام تاريک ما را سحر کن نو بهار است، گل به بار است ابر چشمم ژاله بار است اين قفس چون دلم تنگ و تار است شعله فکن در قفس اي آه آتشين دست طبيعت گل عمر مرا مچين جانب عاشق نگه اي تازه گل از اين بيشتر کن، بيشتر کن، بيشتر کن مرغ بي دل ، شرح هجران مختصر مختصر کن \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 \|


	شعری از بهار نو بهار آمد و گل سرزده ، چون عارض یار ای گل تازه ، مبارک به تو این تازه بهار با نگاری چو گل تازه ، روان شو به چمن که چمن شد ز گل تازه ، چو رخسار نگار لاله وش باده به گلزار بزن با دلبر کز گل و لاله بود چون رخ دلبر گلزار زلف سنبل ، شده از باد بهاری درهم چشم نرگس، شده از خواب زمستان بیدار چمن از لاله ی نو رسته بود، چون رخ دوست گلبن از غنچه ی سیراب بود ،‌چون لب یار روز عید آمد و هنگام بهار است امروز بوسه ده ای گل نورسته، که عید است و بهار گل و بلبل ، همه در بوس و کنارند ز عشق گل من ، سر مکش از عاشقی و بوس و کنار گر دل خلق بود خوش ، که بهار آمد و گل نو بهار منی ای لاله رخ گل رخسار خلق گیرند ز هم عیدی اگر موقع عید جای عیدی، تو به من بوسه ده ای لاله عذار بهار \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 \|


	شعری از بهار زبــــاغ اى باغبان ماراهمى بـــوى بهــارآيد کليــــدبــاغ مارا ده که فــــردامان بکـــار آيد کليد باغ را فــــردا هـزاران خـــــواستار آيد تـولختى صبرکن چندان که قمرى برچنارآيد چـو انـدر باغ توبلبل، به ديــــــــدار بهار آيد تـرا مهمان ناخوانده بروزی صــــــد هـزار آيد کنون گرگلبنى را پنـــج شش گل درشمارآيد چنان دانيکه هرکس راهمى زو بوى يار آيد بهـارامسال پندارى همى خـوش تر زپار آيد ازاين خوشترشودفـردا که خسروازشکارآيد بدين شايستگى جشنى بدين بايستگى روزى ملکرادرجهان هرروزجشـنى باد و نوروزى \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 \|


	بهار به شب وصلت جانا ديوانه شدم به شمع رويت جانا پروانه شدم به مه روي تو من جانا حيران و ماتم ز غم عشق تو شد جانا صبر و ثباتم به حال من نگر دلبر دلبر زار و نزارم جانا زار و نزارم شيداي توام تاج سرم بيا به سرم رسواي تو ام چشم ترم بنشين به برم عاشقم كردي جانا دلم را بردي به زلف سر كجت دلبر دلبر گم شده دلم جانا گم شده دلم به ماه عارضت دلبر دلبر حل كن مشكلم جانا حل كن مشكلم به شب وصلت جانا ديوانه شدم به شمع رويت جانا پروانه شدم به مه روي تو من جانا حيران و ماتم ز غم عشق تو شد جانا صبر و ثباتم به ماه عارضت دلبر دلبر حل كن مشكلم جانا حل كن مشكلم \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 \|


	شعری از استاد بهار بــــــهار دلـــکش بــــــهار دلـــکش رســـــيد و دل به جــا نباشد از آن کــــه دلــــبر دمـــــي به فکـــــر ما نباشد در اين بـــهار اي صــــنم بيـــا و آشــــتي کــن که جنــــگ و کــــين با مــــن حزين روا نـباشد صبحدم بلبل، بر درخت گل، بخنده مي گفت نازنيـــــنان را، مه جبيـــنان را، وفــــــا نباشـد اگــــر کـــــه با اين دل حـــزين تو عـهدُ بستي عزيز مـــــن با رقـــيب مـــن، چـــرا نشستي؟ چرا دلــــــم را عــزيـــز مـــن از کــينه خستي بيــــا در بــرم از وفـا يک شب، اي مه نخشب تـــازه کــــن عهـــدي کـــــــه بــــر شکـــستي \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 \|