وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

X

وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

یادداشت های پراکنده


	شعر زیبایی از عراقی چه خوش باشد که دلدارم تو باشی ندیم و مونس و یارم تو باشی دل پر درد را درمان تو سازی شفای جان بیمارم تو باشی اگر جمله جهانم خصم گردند نترسم چون نگهدارم تو باشی همی نالم چو بلبل در سحرگاه به بوی آنکه گلزارم تو باشی چو گوید وصف روی ماه رویی غرض زان زلف و رخسارم تو باشی اگر نام تو گویم ور نگویم مرادم بگفت آنم تو باشی از آن دل در تو بندد چون عراقی که می خواهم که دلدارم تو باشی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	شعر زیبایی از عراقی دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی که در وی خوشدلی را نیست جایی دل مسکین چرا غمگین نباشد؟ که در عالم نیابد دل‌ربایی تن مهجور چون رنجور نبود؟ چه تاب کوه دارد رشته تایی؟ چگونه غرق خونابه نباشم؟ که دستم می‌نگیرد آشنایی بمیرد دل چو دلداری نبیند بکاهد جان چون نبود جان فزایی بنالم بلبل‌آسا چون نیابم ز باغ دلبران بوی وفایی فتادم باز در وادی خون خوار نمی‌بینم رهی را رهنمایی نه دل را در تحیر پای بندی نه جان را جز تمنی دلگشایی درین وادی فرو شد کاروان‌ها که کس نشنید آواز درایی درین ره هر نفس صد خون بریزد نیارد خواستن کس خونبهایی دل من چشم می‌دارد کزین ره بیابد بهر چشمش توتیایی روانم نیز در بسته است همت که بگشاید در راحت سرایی تنم هم گوش می‌دارد کزین در به گوش جانش آید مرحبایی تمنا می‌کند مسکین عراقی که دریابد بقا بعد از فنایی عراقی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	شعر از عراقی عشق شوری در نهاد ما نهاد جان ما در بوته سودا نهاد گفت و گویی در زبان ما فکند . جست و جویی در درون ما نهاد از خمستان جرعه ای بر خاک ریخت جنبشی در آدم و حوا نهاد دم به دم در هر لباسی رخ نمود لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد چون نبود او را معین خانه ای . هر کجا جا دید رخت آنجا نهاد حسن را بر دیده خود جلوه داد منتی بر عاشق شیدا نهاد یک کرشمه کرد با خود آنچنانک . فتنه ای در پیر و در برنا نهاد تا تماشای وصال خود کند نور خود در دیده ی بینا نهاد تا کمال علم او ظاهر شود این همه اسرار در صحرا نهاد شور و غوغایی بیامد از جهان حسن او چون دست در یغما نهاد چون در آن غوغا عراقی را بدید . نام او سر دفتر غوغا نهاد فخر الدین عراقی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه یازدهم خرداد 1387 \|


	شعری از عراقی کجایی؟ای ز جان خوشتر ، شبت خوش باد ، من رفتم بیا در من خوشی بنگر، شبت خوش باد من رفتم نگارا، بر سر کویت دلم را هیچ اگر بینی ز من دلخسته یاد آور، شبت خوش باد من رفتم ز من چون مهر بگسستی، خوشی در خانه بنشستی مرا بگذاشتی بر در، شبت خوش باد من رفتم تو با عیش و طرب خوش باش، من با ناله و زاری مرا کان نیست این بهتر، شبت خوش باد من رفتم مرا چون روزگار بد ز وصل تو جدا افکند بماندم عاجز و مضطر، شبت خوش باد من رفتم بماندم واله و حیران میان خاک و خون غلتان دو لب خشک و دو دیده تر ، شبت خوش باد من رفتم منم امروز بیچاره، ز خان و مانم آواره نه دل در دست و نه دلبر، شبت خوش باد من رفتم مرا گویی که: ای عاشق، نه ای وصل مرا لایق تو را چون نیستم در خور، شبت خوش باد من رفتم همی گفتم که: ناگاهی، بمیرم در غم عشقت نکردی گفت من باور، شبت خوش باد من رفتم عراقی می‌سپارد جان و می‌گوید ز درد دل: کجایی؟ای ز جان خوشتر ، شبت خوش باد من رفتم \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه نهم فروردین 1387 \|