وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

راستش خیلیا رو دیده بودم تنها تر از من هستند ولی او را تنها تر از همه دیدم من تنهایی را پذیرفتم بنا بدلایلی که دیگه اخرین راهم بود در سنی تنها شدم که هنوز خودمو نشناخته بودم وبا شرایطی که داشتم تنها راه فرا روی همانا بر خاستن بود وادامه دادن وساختن ولی او نیازی به هیچ یک ازاینا نداشت راه های زیادی پیش رو داشت خودش تن به این وضعیت داد گاهی سرنوشت ناخواسته سراغ ادم میاید گاهی ادم خودش سرنوشتش را رقم می زند وهمین باعث گریز از خود ودیگران میشود او ناگزیر است تا اخرین لحظه دم بر نیاورد وبدیگران چنین بنمایاند که من از زندگیم راضیم ومشکلی ندارم ولی وقتی واقعیت تلخ پیرامونش او را از پا انداخت وفشار مضاعفی وارد شد طاقت فرساست تمام راه ها را بسته میبید دیگر اون کشش یک تنه بگردن گرفتن بار مسولیت سنگین را نمی تواند به انتها برساند این جاست که هر راهی برویش بسته میشود و با تنها داشته اش که همانا سلامتی روحی وجسمیست ود رمعرض خطر .اسیب جدی را حس میکند وناتوانیش را ... ازین جا بحران شروع میشود ودریا طوفانی که نه خود او بلکه عزیزترینش که همانا اطرافیان اوست با خود به قعر می کشونه و قتی دست رد بسینه ناجی زده خودش را درین اقیانوس متلاطم در گردابی میبیند هولناک ناجیم کاری ازش ساخته نیست هر که سراغش بره بقعر کشیده میشه واو غریقی بیش نیست که دست وپا می زند.. همیشه میدونستم خیلی تنهاست ولی اونروز دیگه از چهره اش معلوم بود طاقتش تموم شده ولی خویشتن داری وسکوت تلخ او ادمو بیشتر ازار میده و بفکر وامیداره چرا؟ وبخاطر چی؟من اونروز گریستم چون تنهاییش ازتنهایی من سنگین تر وشکننده تر بود دکتر هم چنانکه پسرو تحت مداوا ومشاوره وروانکاوی قرار داده با نزدیکانش بگفتگو می شینه وپرونده هی قطور میشه مادر تن بمشاوره وگفتمان نمیده دیدنی ها رو فرزندش دیده وشنیده وبا انها زیسته اگر اون تخلیه وسبک تر بشه بار سنگینی از دلش وجسم وروحش برداشته میشه گرچه خود مادرم نیز ناخواسته تن بسکوت داده واگر بازش کنه توسط قانون حاکم بر جامعه نه تنها از بارش کم نمیشه بلکه تمام حقوقشم ازش سلب میشه.... زشترین وهولناکترین منظره ایکه درقوانین غیر انسانی تاریخ بشری وجود داشته وداره همانا جدا کردن فرزند از مادر...................

حمام عمومی .یا زنانه بخش 3 وپایان

حضور در حمامی گرم وپر از بخار بمدت تقریبا 10 ساعت فرصت زیادی بود که دیدنیها رو دید وافراد تازه واردو برانذاز کرد درون فضای بسته که تنها روشناییش فقط نوری بود که از پنجره هایی شبیه اوروسی که در سرتا سر سقف تعبیه شده بودنمیدونم اصطلاحش چیه بداخل میتابید رنگارنگ وزیبا وبخار حمومم ازون روزنه ها خارج میشدومی تونم بگم شاید اگر بچه ها را حساب نمیکردیم حدودا 150 نفر داخل سالن امد وشد داشتند با لنگ ها ولباس زیرای زیبای رنگین ومتنوع وچهره های زیبا لاغر وچاق وخیلی چاقم میشد به و فور دیدمن که در دوران بی خبری وکودکی بودم اما تیز وبا هوش چیزی یادم نیست ولی گویا پسران بالای 7 سال که تا 10 ساله ام گاها میشد توشون یافت ازین صحنه ها لذت میبردن ومیرفتن خونه پدراشون با اونا سربسر میذاشته وفرضا میپرسیده فلانی چاق بود.. چه شکلی بود...وووغیره .. اون موقع معیار خوشبختی ..چاق وچله وسفید بودن خوشبخت محسوب میشد. الانم فکر میکنم اقایون ما هنوزم تو اون مایه ها بیشتر دوست دارن. گاهی پدران از دیدنیهای حمام زنانه وبر اورد کردن میزان کنجکاویشون دیگه اجازه رفتن با مادر. بحمو مو نمیدادن ازون دوران حموم رفتن صحنه هایی یادم میاد. نمیدونم از نظر پزشکی وعلمی بهداشتی درست بوده یا نادرست .نوزادان را بعد از دهمین روز تولدشون با زائو میاوردن حموم نوزادو دست دلاک میدادن واون دوگوش بچه وباسن وزیر پاهاشو تیغ میزد وخون از همه جای نوزاد سرریز میشد .الان اسمشم یادم نیست اصطلاحی داشت.معتقد بودن خون کثیف وبیماری زا ازین طریق دفع میشه وکودک کمتر بیمار میشه بنظرم همین حجامت بود اگر درست نوشته باشم. والبته ما هم که 5 یا 6 ساله بودیم بی نصیب نشدیم یه بار یادمه مادرم بما گفت گریه نکنید رفتیم خونه میخوام چای شیرین بهتون بدم ومن ویک خواهر وبرادرم رفتیم زیر اون تیغ وخون جاری شد ودر خونه هم همون قولی که داده بودن ازمون پذیرایی شد من همون موقع ازین کار خیلی بدم میومد وچندشم میشد از دلاک وراستی همه مون ازش میترسیدیم .واسم اون خانم هنوزم یادمه مطهره بود. خونه هم شلوغ میکردیم ما رو ازش میترسوندن وما هم حسابی اونو بعنوان ادمی بی رحم وشایدم جلاد برای ترس قبولش داشتیم. واما از هرچه بگذری از خوردن نمیشه گذشت بعد از چندین ساعت شستشو حالا نوبت ناهار خوردنه نون وپنیر وسبزی وانگور وای خدای من نون چه بویی ومزه ایی داشت تو حموم. بو میکردیم وبا اشتها میخوردیم کاش یک لحظه برمیگشتم به اون دوران بوی نون رو تو حموم حس میکردم هنوزم بینی ام تحریک میشه برای چنین بویی هرگز تکرار شدنی نیست .وازین خوردنیها به کارگرای حمومم میدادیم ولی بساط پولدارها دیدنی بود بهترین میوه ها از باغشون یااز روستا های شهر که این گروهها جزو خوانین بودن میاوردن. ادم مست میشد وگارگرا دورشون حلقه میزدند ومیخوردند. هرگز ما با تماشای اون صحنه ویا حسرت چنین چیزایی را نمی خوردیم .اصلا نیگاهم نمیکردیم.امابا اون سنم فاصله وحشتناک طبقاتی وفقرو حس میکردم. بعد نون خوردن نوبت اب خوردن بود که از سبو میاوردیم یا خمره بزرگ ابی تصفیه شده بسیار گوارا وخنک وچه چیزا داشتیم والان نداریم واما از خزینه اش که زیباترین قسمت حموم بود بگم . بقدری داغ میشد که ادم میسوخت وخیلیم عمیق بود یک قسمتی بود مثل پاشویه حوض یا سکو مانند که بچه ها رو اونجا میذاشتند وبعد از شستن خودشون وبجا اوردن غسل وازین حرفا میومدن سراغ بچه ها واما انتهای خزینه یک جایی بود که بهش میگفتن تیان وتعریف میکردن که مثل مردابه وگاهی افرادی را بلعیده ادم وحشت میکرد. اب خزینه بخش اعظمش موهای بانوان بود که گاهی یک مترم بیشتر بود یا دختران وچون موها رو داخل خزینه شونه میکردند نمیدونید همیشه موها می چسبیدن بدست وپای ادم با بدبختی میشد ازون موها خلاصی یافت.. هرچه بود زیبا ودلنشین بود دهها نفر داخل خزینه میلولیدند ودیدنی بود صورت سرخ وقرمز شدن همه در اثر داغ بودن بیش از حد خزینه... نمیدونم چرا میراث فرهنگی اجازه داد اون گرمابه ها واب انبارها که بسیار تاریخی وبا عظمت بودند همه تخریب بشن اگر الان بود حتما برای لحظه ای برای تجدید خاطراتم بدیدنشون می رفتم.. زندگی ودوران کودکیمونو مسئولین اونجا بخاک سپردند متاسفم با سپاس از عزیزانی که این نوشته رو دنبال کرند...شاید یک بخشم اضافه کنم..................

منظور ازین نوشتار هم تجدید خاطرات بود..هم یاد اوری به همه . خیلی ادای مدرن بودن در نیاریم ..خودمونو گم کردیم بگردیم شاید پیدا کنیم. اجداد ما اونگونه زیستند ...همه چی داشتیم..الان خودمو میگم هیچ ندارم حتا هیچ پوچم ندارم...بقول استاد شهریار..ایدوخ تمدنون یالا سوزونه.

یک حمومی من بسازم
چل ستون . چل پنجره
جانم چل ستون . چل پنجره
کج کلاه خان توش بشینن
با یراق و سلسله
جانم با یراق و سلسله
ای حمومی . ای حمومی
راه حمومت کجاست . جانم راه حمومت کجاست
کیسه مخمل بدوزم . سنگ پاشویت طلاست
جانم سنگ پاشویت طلاست
دل میگه برو برو . نه پس بیا بیا بیا
دل میگه برو برو . نه پس بیا بیا بیا
برو برو که خوب شناختمت
خوب شد به دل نباختمت
برو برو که خوب شناختمت
خوب شد به دل نباختمت