وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

X

وبلاگ شخصی عذرا مجیبی

یادداشت های پراکنده


	شعری زیبا از مولانا من بیخود و تو بیخود ما را که برد خانه من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه جانا بخرابات آ تا لذت جان بینی جانرا چه خوشی باشد بی صحبت جانانه‏ هر گوشه یکی مستی دستی زبر دستی وان ساقی هر هستی با ساغر شاهانه‏ تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می زین وقف بهشیاران مسپار یکی دانه‏ ای لولی بربط زن تو مست تری یا من‏ ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه‏ از خانه برون رفتم مستیم بپیش آمد‏ در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه‏ چون کشتی بی لنگر کژ می شد و مژ می شد‏ وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان‏ نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه‏ نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل‏ نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه‏ گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه من بی دل و دستارم در خانل خمّارم‏ یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه‏ در حلقۀ لنگانی می باید لنگیدن این پند ننوشیدی از خواجۀ علیانه سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی برخاست فغان آخر از استتن حنانه‏ شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی اکنون که درافکندی صد فتنۀ فتانه‏ مولانا \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه هفدهم تیر 1387 \|


	شعری بسیار زیبا از بیژن ترقی تا بهار دلنشین آمده سوی چمن ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر تا که گلباران شود کلبه ویران من تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان تا نسیم از سوی گل آمد بیا دامن کشان چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی چون سرشکم در کنار بنشین نشان سوز نهان تا بهار دلنشین آمده سوی چمن ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر تا که گلباران شود کلبه ویران من بازآ ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم چون لالهء تنها ببین بر چهره داغ حسرتم ای روی تو آیینه ام عشقت غم دیرینه ام بازآ کنون در این بهار سر را بنه بر سینه ام : بيژن ترقی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 \|


	شعر زیبایی از عراقی چه خوش باشد که دلدارم تو باشی ندیم و مونس و یارم تو باشی دل پر درد را درمان تو سازی شفای جان بیمارم تو باشی اگر جمله جهانم خصم گردند نترسم چون نگهدارم تو باشی همی نالم چو بلبل در سحرگاه به بوی آنکه گلزارم تو باشی چو گوید وصف روی ماه رویی غرض زان زلف و رخسارم تو باشی اگر نام تو گویم ور نگویم مرادم بگفت آنم تو باشی از آن دل در تو بندد چون عراقی که می خواهم که دلدارم تو باشی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	شعر زیبایی از عراقی دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی که در وی خوشدلی را نیست جایی دل مسکین چرا غمگین نباشد؟ که در عالم نیابد دل‌ربایی تن مهجور چون رنجور نبود؟ چه تاب کوه دارد رشته تایی؟ چگونه غرق خونابه نباشم؟ که دستم می‌نگیرد آشنایی بمیرد دل چو دلداری نبیند بکاهد جان چون نبود جان فزایی بنالم بلبل‌آسا چون نیابم ز باغ دلبران بوی وفایی فتادم باز در وادی خون خوار نمی‌بینم رهی را رهنمایی نه دل را در تحیر پای بندی نه جان را جز تمنی دلگشایی درین وادی فرو شد کاروان‌ها که کس نشنید آواز درایی درین ره هر نفس صد خون بریزد نیارد خواستن کس خونبهایی دل من چشم می‌دارد کزین ره بیابد بهر چشمش توتیایی روانم نیز در بسته است همت که بگشاید در راحت سرایی تنم هم گوش می‌دارد کزین در به گوش جانش آید مرحبایی تمنا می‌کند مسکین عراقی که دریابد بقا بعد از فنایی عراقی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در سه شنبه یازدهم تیر 1387 \|


	قصه های ننه دریای احمد شاملو يکي بود يکي نبود. جز خدا هيچ‌چي نبود زير ِ اين تاق ِ کبود، نه ستاره نه سرود. عموصحرا، تُپُلي با دو تا لُپ ِ گُلي پا و دست‌اِش کوچولو ريش و روح‌اِش دوقلو چپق‌اِش خالي و سرد دلک‌اِش درياي ِ درد ، دَر ِ باغو بسّه بود دَم ِ باغ نشسّه بود: «ــ عموصحرا! پسرات کو؟» «ــ لب ِ دريان پسرام. دختراي ِ ننه‌دريارو خاطرخوان پسرام. طفليا، تنگ ِ غلاغ‌پر، پاکشون خسته و مرده، ميان از سر ِ مزرعه‌شون. تن ِشون خسّه‌ي ِ کار دل ِشون مُرده‌ي ِ زار دسّاشون پينه‌تَرَک لباساشون نمدک پاهاشون لُخت و پتي کج‌کلاشون نمدي، مي‌شينن با دل ِ تنگ لب ِ دريا سر ِ سنگ. طفليا شب تا سحر گريه‌کنون خوابو از چشم ِ به‌دردوخته‌شون پس مي‌رونن توي ِ درياي ِ نمور مي‌ريزن اشکاي ِ شور مي‌خونن ــ آخ که چه دل‌دوز و چه دل‌سوز مي‌خونن! ــ: «ــ دختراي ِ ننه‌دريا! کومه‌مون سرد و سياس چش ِ اميد ِمون اول به خدا، بعد به شماس. کوره‌ها سرد شدن سبزه‌ها زرد شدن خنده‌ها درد شدن. از سر ِ تپه، شبا شيهه‌ي ِ اسباي ِ گاري نمياد، از دل ِ بيشه، غروب چهچه ِ سار و قناري نمياد، ديگه از شهر ِ سرود تک‌سواري نمياد. ديگه مهتاب نمياد کرم ِ شب‌تاب نمياد. برکت از کومه رفت رستم از شانومه رفت: تو هوا وقتي که برق مي‌جّه و بارون مي‌کنه کمون ِ رنگه‌به‌رنگ‌اِش ديگه بيرون نمياد، رو زمين وقتي که ديب دنيارو پُرخون مي‌کنه سوار ِ رخش ِ قشنگ‌اِش ديگه ميدون نمياد. شبا شب نيس ديگه، يخ‌دون ِ غمه عنکبوتاي ِ سيا شب تو هوا تار مي‌تنه. ديگه شب مرواري‌دوزون نمي‌شه آسمون مثل ِ قديم شب‌ها چراغون نمي‌شه. غصه‌ي ِ کوچيک ِ سردي مث ِ اشک ــ جاي ِ هر ستاره سوسو مي‌زنه، سر ِ هر شاخه‌ي ِ خشک از سحر تا دل ِ شب جغده که هوهو مي‌زنه. دلا از غصه سياس آخه پس خونه‌ي ِ خورشيد کجاس؟ قفله؟ وازش مي‌کنيم! قهره؟ نازش مي‌کنيم! مي‌کِشيم منت ِشو مي‌خريم همت ِشو! مگه زوره؟ به خدا هيچ‌کي به تاريکي‌ي ِ شب تن نمي‌ده موش ِ کورم که مي‌گن دشمن ِ نوره، به تيغ ِ تاريکي گردن نمي‌ده! دختراي ِ ننه‌دريا! رو زمين عشق نموند خيلي وخ پيش باروبنديل ِشو بست خونه تکوند ديگه دل مثل ِ قديم عاشق و شيدا نمي‌شه تو کتابم ديگه اون‌جور چيزا پيدا نمي‌شه. دنيا زندون شده: نه عشق، نه اميد، نه شور، برهوتي شده دنيا که تا چِش کار مي‌کنه مُرده‌س و گور. نه اميدي ــ چه اميدي؟ به‌خدا حيف ِ اميد! ـ ـ نه چراغي ــ چه چراغي؟ چيز ِ خوبي مي‌شه ديد؟ ــ نه سلامي ــ چه سلامي؟ همه خون‌تشنه‌ي ِ هم! ـ ـ نه نشاطي ــ چه نشاطي؟ مگه راه‌اِش مي‌ده غم؟ ــ: داش آکل، مرد ِ لوتي، ته خندق تو قوتي! توي ِ باغ ِ بي‌بي‌جون جم‌جمک، بلگ ِ خزون! ديگه دِه مثل ِ قديم نيس که از آب دُر مي‌گرفت باغاش انگار باهارا از شکوفه گُر مي‌گرفت: آب به چشمه! حالا رعيت سر ِ آب خون‌مي‌کنه واسه چار چيکه‌ي ِ آب، چل‌تارو بي‌جون مي‌کنه . نعشا مي‌گندن و مي‌پوسن و شالي مي‌سوزه پاي ِ دار، قاتل ِ بي‌چاره همون‌جور تو هوا چِش مي‌دوزه ــ «چي مي‌جوره تو هوا؟ رفته تو فکر ِ خدا؟...» ــ «نه برادر! تو نخ ِ ابره که بارون بزنه شالي از خشکي درآد، پوک ِ نشا دون بزنه: اگه بارون بزنه! آخ! اگه بارون بزنه!». دخترايِ ننه‌دريا! دل ِمون سرد و سياس چِش ِ اميدمون اول به خدا بعد به شماس. اَزَتون پوست ِ پيازي نمي‌خايم خود ِتون بس ِمونين، بقچه‌جاهازي نمي‌خايم. چادر ِ يزدي و پاچين نداريم زير ِ پامون حصيره، قالي‌چه و قارچين نداريم. بذارين برکت ِ جادوي ِ شما دِه ِ ويرونه‌رو آباد کنه شب‌نم ِ موي ِ شما جيگر ِ تشنه‌مونو شاد کنه شادي از بوي ِ شما مَس شه همين‌جا بمونه غم، بره گريه‌کنون، خونه‌ي ِ غم جابمونه...» □ پسراي ِ عموصحرا، لب ِ درياي ِ کبود زير ِ ابر و مه و دود شبو از راز ِ سيا پُرمي‌کنن ، توي ِ درياي ِ نمور مي‌ريزن اشکاي ِ شور کاسه‌ي ِ دريارو پُردُر مي‌کنن. دختراي ِ ننه‌دريا، تَه ِ آب مي‌شينن مست و خراب. نيمه‌عُريون تن ِشون خزه‌ها پيرهن ِشون تن ِشون هُرم ِ سراب خنده‌شون غُل‌غُل ِ آب لب ِشون تُنگ ِ نمک وصل ِشون خنده‌ي ِ شک دل ِشون درياي ِ خون، پاي ِ ديفار ِ خزه مي‌خ��نن ضجه‌کنون: «ــ پسراي ِ عموصحرا لب ِ تون کاسه‌نبات صدتا هجرون واسه يه وصل ِ شما خمس و زکات! دريا از اشک ِ شما شور شد و رفت بخت ِمون از دَم ِ در دور شد و رفت . راز ِ عشقو سر ِ صحرا نريزين اشک ِتون شوره، تو دريا نريزين! اگه آب شور بشه، دريا به زمين دَس نمي‌ده ننه‌دريام ديگه مارو به شما پس نمي‌ده. ديگه اون‌وخ تا قيامت دل ِ ما گنج ِ غمه اگه تا عمر داريم گريه کنيم، باز کمه . پرده زنبوري‌ي ِ دريا مي‌شه بُرج ِ غم ِمون عشق ِتون دق مي‌شه، تا حشر مي‌شه هم‌دَم ِمون!» □ مگه ديفار ِ خزه موش نداره؟ مگه موش گوش نداره؟ ــ موش ِ ديفار، ننه‌دريا رو خبردار مي‌کنه: ننه‌دريا، کج و کوج بددل و لوس و لجوج، جادو در کار مي‌کنه. ــ تا صداشون نرسه لب ِ درياي ِ خزه، از لج‌اِش، غيه‌کشون ابرارو بيدار مي‌کنه: اسباي ِ ابر ِ سيا تو هوا شيهه‌کشون ، بشکه‌ي ِ خالي‌ي ِ رعد روي ِ بوم ِ آسمون. آسمون، غرومب‌غرومب ! طبل ِ آتيش، دودودومب! نعره‌ي ِ موج ِ بلا مي‌ره تا عرش ِ خدا; صخره‌ها از خوشي فرياد مي‌زنن. دخترا از دل ِ آب داد مي‌زنن: «ــ پسراي ِ عموصحرا! دل ِ ما پيش ِ شماس. نکنه فکر کنين حقه زير ِ سر ِ ماس: ننه‌درياي ِ حسود کرده اين آتش و دود!» □ پسرا، حيف! که جز نعره و دل‌ريسه‌ي ِ باد هيچ صداي ِ ديگه‌ئي به گوشاشون نمياد! ــ غم ِشون سنگ ِ صبور کج‌کلاشون نمدک نگاشون خسته و دور دل ِشون غصه‌تَرَک، تو سياهي، سوت و کور گوش مي‌دن به موج ِ سرد مي‌ريزن اشکاي ِ شور توي ِ درياي ِ نمور... □ جُم جُمَک برق ِ بلا طبل ِ آتيش تو هوا! خيزخيزک موج ِ عبوس تا دَم ِ عرش ِ خدا! نه ستاره نه سرود لب ِ درياي ِ حسود، زير ِ اين تاق ِ کبود جز خدا هيچ‌چي نبود جز خدا هيچ‌چي نبود زنده ياد احمد شاملو \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه نهم تیر 1387 \|


	شعر بسیار زیبایی از حضرت سعدی می‌برزند ز مشرق شمع فلک زبانه ای ساقی صبوحی درده می شبانه عقلم بدزد لختی چند اختیار دانش هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه گر سنگ فتنه بارد فرق منش سپر کن ور تیر طعنه آید جان منش نشانه گر می به جان دهندت بستان که پیش دانا ز آب حیات بهتر خاک شرابخانه آن کوزه بر کفم نه کب حیات دارد هم طعم نار دارد هم رنگ ناردانه صوفی چگونه گردد گرد شراب صافی گنجشک را نگنجد عنقا در آشیانه دیوانگان نترسند از صولت قیامت بشکیبد اسب چوبین از سیف و تازیانه صوفی و کنج خلوت سعدی و طرف صحرا صاحب هنر نگیرد بر بی هنر بهانه سعدی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه نهم تیر 1387 \|


	مهر مادری شعر بسیار زیبایی از ایرج میرزا داد معشوقه به عاشق پیغام که کند مادر تو با من جنگ هر کجا بیندم از دور کند چهره پر چین و جبین پر آژنگ با نگاه غضب آلوده زند بر دل نازک من تیر خدنگ از در خانه مرا طرد کند همچو سنگ از دهن قلماسنگ مادرسنگ دلت تا زنده است شهد در کام من و توست شرنگ نشوم یکدل و یکرنگ تورا تا نسازی دل او از خون رنگ گرتوخواهی به وصالم برسی بایداین ساعت و بی خوف و درنگ روی و سینه تنگش بدری دل برون آری از آن سینه تنگ گرم و خونین به منش بازآری تابرد زآیینه قلبم زنگ عاشق بی خبر ناهنجار بل نه آن فاسق بی عصمت و ننگ حرمت مادری از یاد ببرد مست از باده و دیوانه ز بنگ رفت و مادر را افکند به خاک سینه بدرید و دل آورد به چنگ قصد سر منزل معشوقه نمود دل مادر به کفش چون نارنگ از قضا خورد دم در به زمین واندکی رنجه شد او را آرنگ آن دل گرم که جان داشت هنوز اوفتاد از کف آن بی فرهنگ از زمین باز چو برخاست نمود پی برداشتن دل آهنگ دید کز آن دل آغشته به خون آید آهسته برون این آهنگ آه دست پسرم یافت خراش وای پای پسرم خورد به سنگ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در سه شنبه چهارم تیر 1387 \|


	شعری از حضرت حافظ بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌های زار داشت گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت در نمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت خیز تا بر کلک آن نقاش جان افشان کنیم کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت وقت آن شیرین قلندر خوش که در اطوار سیر ذکر تسبیح ملک در حلقه زنار داشت چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت شیوه جنات تجری تحتها الانهار داشت حافظ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه سوم تیر 1387 \|


	شعری از حضرت حافظ خلوت گزيده را به تماشا چه حاجتست چون كوي دوست هست به صحرا چه حاجتست جانا به حاجتي كه تو را هست با خدا آخر دمي بپرس كه ما را چه حاجتست ارباب حاجتيم و زبان سئوال نيست در حضرت كريم تمنا چه حاجتست محتاج قصه نيست گرت قصد خون ماست چون رخت ازآن توست به يغما چه حاجتست جام جهان نماست ضمير منير دوست اظهار احتياج خود آنجا چه حاجتست اي مدعي برو كه مرا با تو كار نيست احباب حاضرند به اعدا چه حاجتست آن شد كه بار منت ملاح بردمي گوهر چو دست داد به دريا چه حاجتست شعر : حافظ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه سوم تیر 1387 \|


	شعری از حضرت حافظ مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو يادم از كشته خويش آمد و هنگام درو گفتم اي بخت بخسبيدي و خورشيد دميد گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو گر روي پاك و مجرد چو مسيحا به فلك از فروغ تو به خورشيد رسد صد پرتو آسمان گو مفروش اين عظمت كاندر عشق خرمن مه به جويي ، خوشه پروين به دو جو تكيه بر اختر شبگرد مكن كين عيار تاج كاووس ربود و كمر كيخسرو شعر : حافظ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه سوم تیر 1387 \|


	خانه ام اتش گرفته است از استاد اخوان ثالث خانه ام اتش گرفته است از استاد اخوان ثالث خانه ام آتش گرفته است آتشی جانسوز هر طرف می سوزد این آتش پرده ها و فرش ها را تارشان با پود من به هر سو می دوم گریان در لهیب اتش پر دود وز میان خنده هایم تلخ و خروش گریه ام ناشاد از درون خسته سوزان می کنم فریاد، ای فریاد، ای فریاد... از فراز بام هاشان شاد دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب بر من آتش به جان ناظر در پناه این مشبک شب من به دستان پر از تاول این طرف را می کنم خاموش وز لهیب آن روم از هوش زان دگر سو شعله برخیزد به گردش دود تا سحرگاهان که می داند که بود من شود نابود. خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب مهربان همسایگانم از پی امداد؟ سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد می کنم فریاد ، ای فریاد ، ای فریاد \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه یکم تیر 1387 \|


	هذیان دل بخش 39 از عذرا مجیبی دلبستگی هامو طبقه بندی کردم وچه ارزشمندن که تو زندگیم همواره بامن بودند وهستند وخواهند بود وخلل پذیر بود هر بنا که می بینی.مگر بنای محبت که عاری از خلل است ....۱.عشق مادرم گرچه ۳ ساله حضور مادیشو ندارم...۲ شعر که از دل سوخته مادرم اموختم وپلی شد برای دوست داشتن وعشق ورزیدن وشاعرانه زیستن..۳ اشعار دلسوختگان وشوریدگان بزرگ تاریخ وطنم./۴ عشق ورزیدن به انسان ها ولمس درد وناکامیشان۵ همسرم که شاعر گونه امد وشاعرانه زیست وعاشقانه رفت../۶.دخترم وپسرم که واقعا هردو چون خودم معنی عشق ورزیدن را اموختند وچه با شکوهند هر دو./۷ ودوستانی که یا ارتباط کاری داشتم یا بستگانی که باهاشون دوست بودم گرچه خیلی اندک بودند چون فکر نان هرگز مجال نزدیک شدنم را بکسی نداد../۸ دوستانی که د ردنیای مجازی با هاشون از طریق قلم اشنا شدم وبرام ارزشمندند وهمیشه در یادهام خواهند بود ولی یکی ازین دوستان که در اولین ماه های حضورم درین دنیای مجازی با قلمش اشنا شدم وسخت شیفته قلمش شدم وشخصیتش وحتا طرز نوشتار وادب ونزاکت واحساس مشترکی که از نوشته هاش داشتم والبته این حس را اول ایشون کلید زدند ومن اول متوجه عظمتش نشدم وایشون زود رفتند وهرگز نیومدن توی این محیط ولی اثاری که ازشون بجا مونذه ارزشمندترین یادگاری است برای من وشاید تعدادی که اگر اون چه بودند را دریافته باشند وشایدم هنوز در ارتباط باشند ومن اعتراف می کنم که با حضور اندکشان تنها انسانیست که روحم را تسخیر کرده شاید کسی باورش نشه که این حس بس شگرف فقط با چند مسیج خیلی محترمانه وبدون هیچ گفتمان اغاز شد وبرای هردومون بطور یقین می دونم جاودانه خواهد بود حتا موقع نوشتن یا یاد کردن از ایشون وعظمت نزاکت وبینش عرفانیشون هنوزم با دستان لرزان وطپش قلبم دارم می نویسم ومنتظر نیمه های شبی هستم برای همیشه که از راه نخواهد رسید بزرگش میدارم وعشقش را مقدس دیدم../۹/واما بازم تنها چیزی که با من بود وبا هاش زیستم وادامه خواهم داد همانا شعر وعرفانه گرچه خامم وبیسواد وشاگردم نمیتونم باشم ولی با دنیاشون اشنام وسیر خواهم کرد همیشه چون دانش اموزی که الف با می اموزد خواهم اموخت لذتی که ازین اشعار بخصوص که با صدای دلنشین اساتید موسیقی بزرگ باشه به اوج خواهم رفت ودوستانم را درین دنیای تنهایی وخلوتم ازین حس ودنیا با ارسال اشعارشون سهیم خواهم کرد.تنها ماندگار زندگی بر باد رفته ام همانا دنیای شعروموسیقی است که تا دم مرگم ازشون جدا نخواهم شد.../همه گفتند همه رفتند اما من با یه دنیا ارزو جا موندم \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 \|


	شعر زیبایی از استاد ابتهاج شبی که آوای نی تو شنیدم چو آهوی تشنه پی تو دویدم دوان دوان تا لبه چشمه رسیدم نشانه ای از نی و نغمه ندیدم تو ای پری کجائی ؟ که رخ نمینمائی از آن بهشت پنهان دری نمیگشائی من همه جا پی تو گشته ام از مه مهر نشان گرفته ام بوی ترا زگل شنیده ام دامن گل از آن گرفته ام تو ای پری کجائی ؟ که رخ نمینمائی از آن بهشت پنهان دری نمیگشائی دل من سرگشته ی تو نفسم آغشته ی تو به باغ رویاها چو گلت بویم بر آب و آئینه چو مهت جویم تو ای پری کجائی ؟ در این شب یلدا ز پی ات پویم به خواب و بیداری سخنت گویم تو ای پری کجائی ؟ مه و ستاره درد من میدانند که همچو من پی تو سرگردانند شبی کنار چشمه پیدا شو میان اشک من چو گل وا شو تو ای پری کجائی ؟ که رخ نمینمائی از آن بهشت پنهان دری نمیگشائی شعر از استاد هوشنگ ابتهاج - سایه \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 \|


	شعر بسیار زیبایی از حافظ سرو چمان من چرا ميل چمن نمي‏كند همدم گل نمي‏شود ياد سمن نمي‏كند تا دل هرزه‏گرد من رفت به چين زلف او_ زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند‏ چون ز نسيم مي‏شود زلف بنفشه پر شكن وه كه دلم چه ياد از آن عهدشكن نمي‏كند دل به اميد روي او همدم جان نمي‏شود جان به هواي كوي او خدمت تن نمي‏كند پيش كمان ابرويش لابه همي كنم ولي گوش كشيده است از آن گوش به من نمي‏كند دي گله‏اي ز طره‏اش كردم و از سر فسوس گفت كه اين سياه كج گوش به من نمي‏كند ساقي سيم ساق من گر همه درد مي‏دهد كيست كه تن چو جام مي جمله دهن نمي‏كند با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب كز گذر تو خاك را مشك ختن نمي‏كند كشته‏ء غمزه‏ء تو شد حافظ ناشنيده پند تيغ سزاست هر كه را درد سخن نمي‏كند سرو چمان من چرا ميل چمن نمي‏كند همدم گل نمي‏شود ياد سمن نمي‏كند تا دل هرزه‏گرد من رفت به چين زلف او زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند‏ چون ز نسيم مي‏شود زلف بنفشه پر شكن وه كه دلم چه ياد از آن عهدشكن نمي‏كند دل به اميد روي او همدم جان نمي‏شود جان به هواي كوي او خدمت تن نمي‏كند پيش كمان ابرويش لابه همي كنم ولي _ گوش كشيده است از آن گوش به من نمي‏كند دي گله‏اي ز طره‏اش كردم و از سر فسوس گفت كه اين سياه كج گوش به من نمي‏كند ساقي سيم ساق من گر همه درد مي‏دهد كيست كه تن چو جام مي جمله دهن نمي‏كند با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب كز گذر تو خاك را مشك ختن نمي‏كند كشته‏ء غمزه‏ء تو شد حافظ ناشنيده پند تيغ سزاست هر كه را درد سخن نمي‏كند \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 \|


	شعری از حافظ سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست ره روی باید جهان سوزی نه خامی بی‌غمی آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه بیستم خرداد 1387 \|


	شعری از سعدی من چه در پای تو ریزم که سزای تو بود سر نه چیزی ست که شایسته پای تو بود خرم آن روز که در روی تو باشد همه عمر وین نباشد مگر آن روزکه رای تو بود ذره‌ای در همه اجزای من مسکین نیست که نه آن ذره معلق به هوای تو بود تا تو را جای شد ای سرو روان در دل من هیچ کس می‌نپسندم که به جای تو بود به وفای تو که گر خشت زنند از گل من همچنان در دل من مهر و وفای تو بود غایت آنست که ما در سر کار تو رویم مرگ ما باک نباشد چو بقای تو بود من پروانه صفت پیش تو ای شمع چگل گر بسوزم گنه من نه خطای تو بود عجبست آن که تو را دید و حدیث تو شنید که همه عمر نه مشتاق لقای تو بود خوش بود ناله دلسوختگان از سر درد خاصه دردی که به امید دوای تو بود ملک دنیا همه با همت سعدی هیچست پادشاهیش همین بس که گدای تو بود \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387 \|


	چراغها وفانوسها شعر منتشر نشده اي از رسول مقصودي شب را چراغي مي بايد مهتاب وار تا كودك پيمودن از بطن ديدن بزايد ورنه كسي را از پرتگاه هولناك اميد گريز گاهي نميتواند بود تدبير زيستن را چراغي است واحساس ديدار همرهان را فانوسي است چراغها خانه را روشن مي كنند ولي در فضاي پهناور شب كورسويي بيش ندارند چراغها پيش پا را روشن مي كنند بي نثار فروغي به شاهراه گمشده چرا كه انيشتن اموزگارانه مغزها را براي انفجار بارور مي كند فانوسها روشنتر بودند ولي دردا كه تند باد ها در كشتن انها شتابي هراسناك دارند چرا كه هنگامه اي چنان گريز ناك است كه پدران دلباخته عروسان خويشند ومادران رقيب دخترانشان وعشق كالايي است بازاري كه تنها به سكه زرينش مي توان خريد چراغها خاموشند وفانوس ها در رهگذر بادها تلاشي مذبوحانه دارند وما را در قعر ظلمت جز ماندن نا گزير .گريزي نيست رسول مقصودي \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه هجدهم خرداد 1387 \|


	شعری از بابا طاهر دلا از درد تنهایی به جونم ز آه و نالهءخود در فغونم شبان تار از درد جدایی کنه فریاد مغز استخونم عزیزون از غم و درد جدایی به چشمونم نمونده روشنایی گرفتارم به دام غربت و درد نه یار و همدمی نه آشنایی فلک کی بشنوه آه و فغونم به هر گردش زنه آتش به جونم یه عمری بگذرونم با غم و درد به کام دل نگرده آسمونم نمی دونم دلم دیوونهءکیست اسیر نرگس مستونهءکیست نمی دونم دل سرگشتهءما کجا می گردد و در خونهءکیست مو کز سوته دلانم چون ننالم مو کز بی حاصلانم چون ننالم نشسته بلبلان با گل بنالند مو که دور از گلانم چون ننالم بوَد درد من و درمونم از دوست بوَد وصل من و هجرونم از دوست اگر قصابم از تن واکنه پوست جدا هرگز نگرده جانم از دوست من آن آوارهءبی خانمونم من آن محنت نصیب سخت جونم من آن سرگشته خارم در بیابون که هر بادی وزه پیشش دوونم به صخرا بنگرم صحرا ته بینم به دریا بنگرم دریا ته بینم به هرجا بنگرم کوه و در و دشت نشان از قامت رعنا ته بینم غم عشقت بیابون پرورم کرد هوای وصل بی بال و پرم کرد به مو گفتی صبوری کن صبوری صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد دلا خوبان دل خونین پسندند دلا خون شو که خوبان این پسندند \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه هجدهم خرداد 1387 \|


	شعری از دکتر پرویز ناتل خانلری گفت خوانی که چنین الوان است لایق تحفه‌ی این مهمان است میکنم شکر که درویش نیم خجل از ماحضر خویش نیم گفت و بنشست و بخورد از آن گند تا بیاموزد از آن مهمان پند عمر در اوج فلک برده به سر دم زده در نفس باد سحر ابر را دیده به زیر پر خویش حَیَوان را همه فرمانبر خویش سینه‌ی کبک و تذرو تیهو تازه و گرم شده طعمه‌ی او بار ها آمده شادان ز سفر به رهش بسته فلک طاق ظفر اینک افتاده در این لاشه‌ی گند باید از زاغ بیاموزد پند بوی گندش دل و جان تافته بود حال بیماری دق یافته بود دلش از وحشت بیزاری ریش گیج شد بست دمی دیده‌ی خویش یادش آمد که در آن اوج سپهر هست پیروزی و زیبایی و مهر شادی و نصرت و فتح و ظفر است نفس خرم باد سحر است دیده بگشود و به هر سو نگریست دید گردش اثری زینها نیست هرچه بود از همه سر خواری بود وحشت و نفرت و بیماری بود بال بر هم زد و بر خواست ز جا گفت ای دوست ببخشای مرا سالها باش و بر این گند بناز تو و مردار تو و عمر دراز من نیم در خور این مهمانی گند و مردار تو را ارزانی گر در اوج فلکم باید مرد عمر در گند به سر نتوان برد شهپر شاه هوا اوج گرفت زاغ را دیده بر او مانده شگفت سوی بالا شد و بالا تر شد راست با مهر فلک همسر شد لحظه‌ای بعد بر این چرخ کبود نقطه ای بود و دگر هیچ نبود «دکتر پرویز ناتل خانلری \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 \|


	شعری از سعدی دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را شب همه شب انتظار صبح رویی می‌رود کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم جان سپر کردند مردان ناوک دلدوز را کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست بر زمستان صبر باید طالب نوروز را عاقلان خوشه چین از سر لیلی غافلند این کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم ریسمان در پای حاجت نیست دست آموز را سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست در میان این و آن فرصت شمار امروز را حضرت سعدی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 \|


	شعر از عراقی عشق شوری در نهاد ما نهاد جان ما در بوته سودا نهاد گفت و گویی در زبان ما فکند . جست و جویی در درون ما نهاد از خمستان جرعه ای بر خاک ریخت جنبشی در آدم و حوا نهاد دم به دم در هر لباسی رخ نمود لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد چون نبود او را معین خانه ای . هر کجا جا دید رخت آنجا نهاد حسن را بر دیده خود جلوه داد منتی بر عاشق شیدا نهاد یک کرشمه کرد با خود آنچنانک . فتنه ای در پیر و در برنا نهاد تا تماشای وصال خود کند نور خود در دیده ی بینا نهاد تا کمال علم او ظاهر شود این همه اسرار در صحرا نهاد شور و غوغایی بیامد از جهان حسن او چون دست در یغما نهاد چون در آن غوغا عراقی را بدید . نام او سر دفتر غوغا نهاد فخر الدین عراقی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه یازدهم خرداد 1387 \|


	شعری از سعدی ای ساربان آهسته رو کآرام جانم میرود وان دل که با خود داشتم با دلستانم میرود من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون پنهان نمیماند که خون بر آستانم میرود محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود او میرود دامن کشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم میرود با آن همه بیداد او وین عهد بیبنیاد او در سینه دارم یاد او یا بر زبانم میرود بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود شب تا سحر مینغنوم و اندرز کس مینشنوم وین ره نه قاصد میروم کز کف عنانم میرود گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل وین نیز نتوانم که دل با کاروانم میرود صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من گر چه نباشد کار من هم کار از آنم میرود در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بیوفا طاقت نمیارم جفا کار از فغانم میرود \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه یازدهم خرداد 1387 \|


	شعری از استاد شهریار آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا شهریارا بی‌جیب خود نمی‌کردی سفر این سفر راه قیامت میروی تنها چر استاد محمد حسین شهریارا \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در پنجشنبه نهم خرداد 1387 \|


	شعری از مولانا درين سرما سر ما داري امروز دل عيش و تماشا داري امروز ميفكن نوبت عشرت به فردا چو آسايش مهيا داري امروز بگستر بر سر ما سايه خود كه خورشيدانه سيما داري امروز درين خمخانه ما را ميهمان كن بدان همسايه كانجا داري امروز نقاب از روي سرخ او فرو كش كه در پرده حميرا داري امروز در اشكن كشتي انديشه ها را كه كفي همچو دريا داري امروز سري از عين و شين و قاف برزن كه صد اسم و مسما داري امروز خمش باش و مدم در ناي منطق كه مصر و نيشكرها داري امروز مولانا \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در چهارشنبه هشتم خرداد 1387 \|


	شعری از سعدی نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی که به دوستان یک دل سر دست برفشانی دلم از تو چون برنجد که به وهم درنگنجد که جواب تلخ گویی تو بدین شکردهانی نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی عجبت نیاید از من سخنان سوزناکم عجبست اگر بسوزم چو بر آتشم نشانی دل عارفان ببردند و قرار پارسایان همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم همه بر سر زبانند و تو در میان جانی اگرت به هر که دنیا بدهند حیف باشد و گرت به هر چه عقبی بخرند رایگانی تو نظیر من ببینی و بدیل من بگیری عوض تو من نیابم که به هیچ کس نمانی نه عجب کمال حسنت که به صد زبان بگویم که هنوز پیش ذکرت خجلم ز بی زبانی مده ای رفیق پندم که نظر بر او فکندم تو میان ما ندانی که چه می‌رود نهانی مزن ای عدو به تیرم که بدین قدر نمیرم خبرش بگو که جانت بدهم به مژدگانی بت من چه جای لیلی که بریخت خون مجنون اگر این قمر ببینی دگر آن سمر نخوانی دل دردمند سعدی ز محبت تو خون شد نه به وصل می‌رسانی نه به قتل می‌رهانی سعدی \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه پنجم خرداد 1387 \|


	شعری ازحافظ خوش است خلوت اگر یار یار من باشد نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد روا مدار خدایا که در حریم وصال رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد همای گو مفکن سایه شرف هرگز در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد هوای کوی تو از سر نمی‌رود آری غریب را دل سرگشته با وطن باشد به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد حافظ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه پنجم خرداد 1387 \|


	شعری از حافظ هر که شد محرم دل در حرم يار بماند وان که اين کار ندانست در انکار بماند اگر از پرده برون شد دل من عيب مکن شکر ايزد که نه در پرده پندار بماند صوفيان واستدند از گرو می همه رخت دلق ما بود که در خانه خمار بماند محتسب شيخ شد و فسق خود از ياد ببرد قصه ماست که در هر سر بازار بماند هر می لعل کز آن دست بلورين ستديم آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت جاودان کس نشنيديم که در کار بماند گشت بيمار که چون چشم تو گردد نرگس شيوه تو نشدش حاصل و بيمار بماند از صدای سخن عشق نديدم خوشتر يادگاری که در اين گنبد دوار بماند داشتم دلقی و صد عيب مرا می پوشيد خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند بر جمال تو چنان صورتگر چين حيران شد که حديثش همه جا در در و ديوار بماند به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی شد که بازآيد و جاويد گرفتار بماند . حافظ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه چهارم خرداد 1387 \|


	هذیان دل از عذرا مجیی بخش 37 كاش ميدونستم چرا من اينگونه زير ذره بينم از حافظ ومولانا نوشتم دوستي نوشت درست نيست از اشعار بزرگان عرفان كه بزرگان موسيقي خوندند نوشتم گفت جوانان تحريك مي شند از بدبختي هاي زندگيم نوشتم گفت خيلي سطحي مي نويسي عزيزان من توي اين دنياي به اين گستردگي جهاني كه متنوعه هرکه هرچي بخواد مي تونه دنبالش بره چرا من يك نفرو زير ذره بين خطا وگناه وتحريك گذاشتند اين محيط از دو حال خارج نيست يا خوبه يا بد يا بهشته يا جهنم يا مطهره يا لجنزار همه ماهايي كه به نوعي اين جا حضور داريم بي نصيب ومبرا ازين داشته ها نيستيم ويك جرم بزرگمم كپي است ايا حضرات از خودشون مطلب مي نويسن دنيا داره روي كپي رايت مي چرخه حالا منهم اگر هراز گاهي خطا مرتكب بشم شعري از بزرگان عارف گلچين كنم ميشم ماشين والانم طبق اخرين نظريه من يك موجود روانيم بايد برم ومداوا بشم باشه من همه اين گناهان كبيره را بر دوش مي گيرم چون اصلا من گناهكار بدنيا اومدم وتنها سرمايه ام دلي است كه اونم بدست دكتر ماندگار سه سال پيش دريده شده ولي عرياني وشوريده حاليم را هرگز از دست نخواهم داد ونوشتن را رها نخواهم كرد ولو بقيمت از دست دادن همان ابروي كذايي كه انتظارش را دارند باشه بازم ممنونم خوبه قلم انچنانيم ندارم كه حسادت ديگران را بر انگيزم نقدم كنند يك بيسواديم كه براي دل خودم مي نويسم همين وبس اما بازم ممنونم وخوشحال که دوستی هست معایبم را بگوید ولی من متاسفانه قابل اصلاح نیستم همین گیاهیم خودرو در لجنزار زندگی واما دنبال این نوشتارم اشعار خیام فیلسوف بزرگ جهانی را پست می کنم تقدیم به خیلیا که دلشان برایم می طپه این قـافـله عـمر عجب می گذرد دریاب دمی که با طرب می گذرد ساقی غم فردای حریفان چه خوری پیش آر پیاله را کـه شب می گذرد روزیست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد ابــر از رخ گـلـزار هـمـی شـوید گـرد بـلـبـل بــه زبـان پـهلوی بـا گـل زرد فــریـاد هـمی زنـد کــه مـی بـایـد خـورد گویند بهشت و و حور عین خواهد بود وآنجا می ناب و انگبین خواهد بود گر ما می و معشوقه گزیدیم چه باک آخر نه به عاقبت همین خواهد بود گویند بهشت و حور و کوثر باشد جوی می و شير و شهد و شکر باشد پر کــن قـدح بـاده و بـر دستم نِه نـقدی ز هزار نـسیه بـهتـر باشد يـاران بموافقت چو دیــدار کـنید بـاید کــه ز دوست یـاد بسیار کنید چون باده خوشگوار نوشید به هم نوبت چو به ما رسد نگون سار کنید روزی که نهال عمر من کنده شود و اجــزام یـکـدگر پــراکنده شـود گر زانکه صراحئی کنند از گل من حالی که ز بــاده پراکنی زنده شود آنان که اسیر عقل و تمییز شدند در حسرت هست و نیست ناچیز شدند رو باخبرا تو آب انــگور گـُـزین کان بـی خـبران بغوره میویز شدند عالم اگر از بهر تو می آرایند مگر ای بدان که عاقلان نگرايند بسیار چو تو روند و بسیار آیند بربای نصيب خويش کت بربايند ياران موافق همه از دست شدند در پای اجل يکان یکان پست شدند بودیم به یک شراب در مجلس عمر یک دور ز ما پیشترَک مست شدند یک قطره آب بود و با دريا شد یک ذره خاک و با زمین یکتا شد آمد شدن تو اندرين عالم چيست؟ \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در شنبه چهارم خرداد 1387 \|


	نوشته ای از عذرا مجیبی بخش 35 هذیا ن دل بعد از توقف تقریبا سه دوماهه امروز بازم دلم بدجوری می خواد قلم بزنم بازم جمعه بازم تنهایی وغمگینی ودلگیری وتکرار تکرار ها این بار از خود سانسوری می نویسم چرا برای نوشتن باید دروغ نوشت کلمات غیر مانوس بکار برد چرا نباید از زبان شیرین مادری ودوران شیرین کودکی بیراهه رفت واونی را نوشت که دیگران بپسندند چندین بار رشته کلامم را گسستند وبعنوان این که نظر بدهند مرا از نوشتن باز داشتند من اکنون مراحل سانسور را تقسیم بندی می کنم ۱.چرا باید نتونم از خودم بنویسم قهرمان سازی کنم از روباه وخروس وکلاغ برین عقیده اند که هیچ کس از خودش نمی نویسه از قول یک موجود خیالی یا حیوانات من می خوام این رسمو بهم بریزم وخودم واون چه که بر من گذشته بنویسم خیلی ساده وبدون رنگ امیزی خوب این دیدگاه منو از نوشتن باز داشته ونوعی سانسوره۲ خودم از اینکه به اطرافیانم بر نخوره واسیب نبینند مثلا پسرم یا دخترم وغیره باید ریا کاری کنم واز گفتن حقایق خود داری کنم.از لطمه هایی که از اعتیاد همسرم بمن وفرزندانم وارد امده چشم پوشی کنم ۳ از طرز فکر دیگران در مورد زندگیم هول وهراس داشته باشم۴تنهایی چه نوع دردی است وبر من چه گذشته ومی گذرد صرف نظر کنم. از این که من ۶۰ سالمه ولی همه چه دوست چه اشنا فکر می کنن تیر خلاص را باید زد اماده اند در خاک سپاریم اشگ تمساح بریزند۵ ولی من هنوزم سنی ندارم خیلی شاداب وجوان وپر انرژیم وزیبا می خواهم زنده بمانم وانانی که مرده اند همانا کسانیند که هنوز در سنین جوانی نه احاس دارند نه عاطفه نه نگرش درست بزندگی ونه شوق زیستن انگونه که من از دوران ۱۳ سالگیبا دستان خالی وبدون حمایت یک مرد خودم زیسته ام وتا توانسته ام اطرافیانم را با شادابیم وخوندن ورقصیدن وساز زدن نه سازی که الان خیلی متداوله یک ساز محلی که خود اموخته ام وتونستم یک محفل چند صد نفره را به وجد بیارم وشوروحال ایجاد کنم والان نمی خوام ذره ای ازون شوروحالم کاسته بشه چون در وجودم جاری وساریه میدونم از موضوع خارج شدم مهم نیست مهم اینه که نوشتم وخواهم نوشت ولو همه بدشون بیاد بعدا ادامه خواهم داد \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه سوم خرداد 1387 \|


	شعری از استاد شهریار گاهی گر از ملال محبت برانمت دوری چنان مکن که به شیون برانمت چون آه من به راه کدورت مرو که اشک پیک شفاعتی است که از پی دوانمت تو گوهر سرشکی و دردانه‌ی صفا مژگان فشانمت که به دامن نشانمت سرو بلند من که به دادم نمی‌رسی دستم اگر رسد به خدا می‌رسانمت پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من تن نیستی که جان دهم و وارهانمت ماتم سرای عشق به آتش چه می‌کشی فردا به خاک سوختگان می‌کشانمت تو ترک آبخورد محبت نمی‌کنی اینقدر بی‌حقوق هم ای دل ندانمت ای غنچه‌ی گلی که لب از خنده بسته‌ای بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب دارم غزال چشم سیه می‌چرانمت لبخند کن معاوضه با جان شهریار تا من به شوق این دهم و آن ستانمت استاد محمد حسین شهریار \|+\| نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه سوم خرداد 1387 \|